บทที่ 234: ไม่รู้สึกภูมิใจเลยสักนิด

หลิวซีคิดมาตลอดว่าเฉินหยางสู้เขาไม่ได้ คิดว่าเฉินหยางมีพรสวรรค์และศักยภาพ จึงได้คิดจะชี้แนะให้ แต่เขากลับพบว่าอันที่จริงแล้วเฉินหยางเก่งกว่าเขาเสียอีก เรื่องนี้ทำให้หลิวซีพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ไม่เพียงแต่จะพูดไม่ออก แต่ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

นี่ก็เหมือนกับอาจารย์ที่ตั้งใจจะสอนนักเรียน แต่ผลกลับพบว่านักเรียนที่ตนเองคิดว่าเก่งนั้น อันที่จริงแล้วเก่งกว่าตัวเองเสียอีก แล้วยังจะสอนอะไรได้อีก?

นี่ก็เพราะหลิวซีเป็นคนอารมณ์ดี และก็ได้อยู่กับเฉินหยางมาหลายวันแล้ว ถึงได้แค่ยิ้มขมขื่นออกมา มิเช่นนั้นแล้ว หลิวซีคงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งกว่านี้

“คุณหมอหลิวอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ พวกเราแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน” เฉินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ผมมาที่เมืองไห่เฟิงก็เพื่อมาเรียนรู้โดยเฉพาะอยู่แล้ว หลายวันนี้ผมได้ติดตามคุณหมอหลิว ก็ได้เรียนรู้อะไรไปไม่น้อยเลยจริงๆ ครับ”