บทที่ 311: อับอายขายขี้หน้าประชาชี

“เป็นอะไรไป?”

ตอนเย็น หลินไห่ฉาวกลับมาถึงที่พัก จ้าวหงก็ยิ้มถาม: “ทำไมถึงได้ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ตอนกลางวันช่วยตัวเองมากไปเหรอ?”

“อย่าพูดมั่วซั่ว”

หลินไห่ฉาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ทั้งคนเหมือนกับไม่มีเรี่ยวแรงเลย: “วันนี้เจอเฉินหยาง”

“เจอเฉินหยางแล้วก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”