บทที่ 340: บังเอิญจริงๆ

“ดูออกเลยว่า อาจารย์อู๋ชอบรุ่นน้องเฉินหยางมากนะ”

หลังจากออกจากห้องทำงานของอู๋เย่าหลิน เจิงอวิ๋นฮุยก็เดินไปพลาง พูดคุยกับเฉินหยางด้วยรอยยิ้มไปพลาง

เพราะอย่างไรเสียก็เป็นนักศึกษาดีเด่นที่มาจากปักกิ่ง พอมาถึงเมืองจินเจียง บนตัวของเจิงอวิ๋นฮุยโดยธรรมชาติแล้วก็มีความรู้สึกสูงส่งอยู่

ว่ากันว่าคนปักกิ่งมองคนทั้งประเทศ ก็ล้วนเป็นคนบ้านนอก เจิงอวิ๋นฮุยอกจากจะเรียนที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนและเภสัชกรรมปักกิ่งแล้ว ขณะเดียวกันก็ยังเป็นคนปักกิ่งโดยกำเนิดอีกด้วย และฐานะทางบ้านก็ไม่ถือว่าแย่ ไม่อย่างนั้นแล้วก็ไม่มีความมั่นใจที่จะไปไล่ตามเหวินมั่นลู่

ตอนนี้ที่เจิงอวิ๋นฮุยพูดคุยกับเฉินหยาง ก็คล้ายๆ กับตอนที่เฉินหยางอยู่ที่โรงพยาบาล แพทย์อาวุโสพูดคุยกับเฉินหยาง