บทที่ 349: เจ้าของร้านอาหาร

“พี่รอง!”

ตอนเย็น เหวินฮ่าวตงเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว เจิงอวิ๋นฮุยรีบลุกขึ้นยืน บนหน้าโป๊กเกอร์ก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น ยื่นมือไปหาเหวินฮ่าวตง

“เอาล่ะน่า นั่งเถอะ พวกเรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น”

เหวินฮ่าวตงกลับโบกมืออย่างสบายๆ ทักทายให้ทุกคนนั่งลง

เขากับเจิงอวิ๋นฮุยก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นจริงๆ นี่ถ้าไม่ใช่ว่าอยู่ที่เมืองจินเจียง เหวินฮ่าวตงก็ขี้เกียจที่จะมากินข้าวกับเจิงอวิ๋นฮุย