บทที่ 351: ก็แค่ขาดแม่ไปคนหนึ่ง

“เฉินหยาง...”

หลินเว่ยตงพึมพำในใจสองสามประโยค แล้วถึงได้คิดขึ้นมา

ลูกชายของอาจารย์เฉินคนนั้น...

แม้ว่าเฉินเจิ้งหงจะเพิ่งจะโทรหาหลินเว่ยตงได้ไม่นาน แต่หลินเว่ยตงกลับโยนเฉินเจิ้งหงไปหลังสมองแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ๆ ก็ได้ยินชื่อของเฉินหยาง เว้นแต่ว่าในอนาคตจะได้เจอเฉินเจิ้งหงอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นแล้ว หลินเว่ยตงอาจจะทั้งชีวิตก็จะไม่นึกถึงเฉินเจิ้งหงคนนี้อีกเลย

ตอนนี้พอมานึกขึ้นมาอีกครั้ง หลินเว่ยตงก็อดที่จะนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาไม่ได้ เขาเหมือนจะจำได้ว่า เฉินเจิ้งหงเคยบอกกับเขาว่า ลูกชายของเขากำลังเรียนโทตามอู๋เย่าหลินอยู่