บทที่ 385: ผู้หญิงที่พูดไม่หยุด

ขณะที่พูดคุยกัน หน้าประตูห้องตรวจก็มีคนไข้เริ่มชะโงกหัวมองแล้ว

แม้ว่าตอนนี้โรงพยาบาลใหญ่ๆ จะมีระบบเรียกคิวแล้ว แต่หน้าประตูห้องตรวจก็ยังคงมีคนไข้ที่รออยู่ข้างหลังมาดูเป็นครั้งคราว ดูว่าในห้องตรวจมีคนอยู่หรือไม่

เมื่อเห็นว่ามีคนไข้ชะโงกหัวมอง เริ่นหย่าซินก็ถือโอกาสเรียกคนไข้รายต่อไป คนไข้ที่ด้อมๆ มองๆ อยู่ที่หน้าประตูได้ยินเสียงเรียกคิวก็ผลักประตูเข้ามาในห้องตรวจ

คนไข้ที่เข้ามาคือผู้หญิงวัยสามสิบเศษ บนใบหน้าของผู้หญิงทาแป้งหนาเตอะ แต่จากส่วนอื่นๆ ของผู้หญิงก็พอจะมองเห็นได้ว่า ผิวของผู้หญิงคนนั้นไม่ดีเท่าไหร่

“เชิญนั่งค่ะ”