บทที่ 397: ดูไม่ออกเลยจริงๆ

“หมอเฉิน มานี่!”

ฉินตงเหลียงเพิ่งจะเดินไปถึงข้างเตียงผู้ป่วยคนถัดไป แต่กลับพบว่าเฉินหยางแอบถอยกลับไปอีกแล้ว เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวแล้วกวักมือเรียกเฉินหยาง

หลังจากได้รับแรงบันดาลใจจากเฉินหยางถึงสองครั้งติดต่อกัน ในใจของฉินตงเหลียงก็เริ่มมีการตัดสินคร่าวๆ แล้วว่า ฝีมือของเฉินหยางน่าจะไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย

เริ่มจากผู้ป่วยที่แผนกสูติฯ เมื่อวานนี้ ตอนนั้นฉินตงเหลียงได้เห็นตำรับยาที่เฉินหยางสั่งแล้ว หากดูแค่ตัวตำรับยา ฉินตงเหลียงก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่ตัวนำยาที่เฉินหยางเพิ่มเข้าไปในตอนนั้น เป็นสิ่งที่ฉินตงเหลียงคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง

อย่าได้ดูแคลนความแตกต่างของยาเพียงตัวเดียว และอย่าได้ดูแคลนตัวนำยานี้เด็ดขาด หลายครั้งยาต้มหนึ่งเทียบจะออกฤทธิ์ได้หรือไม่ ตัวนำยานั้นสำคัญอย่างยิ่ง