บทที่ 423: โชคร้ายกลายเป็นดี?

ทังเส้าเหวยก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ เดินตามเจิงอันเฟิงเข้าไปในห้องทำงาน

เจิงอันเฟิงทำหน้าเคร่งขรึม นั่งลงบนโซฟา ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ถอนหายใจ “นั่งลงเถอะ”

“ท่านอาจารย์ครับ ผมยืนก็พอแล้ว” ทังเส้าเหวยกล่าวเสียงเบา

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงตีเธอ?” เจิงอันเฟิงมองทังเส้าเหวย น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย อย่างไรเสียก็เป็นศิษย์คนโปรดของเขา เจิงอันเฟิงยังคงให้ความสำคัญกับทังเส้าเหวยมาก

ที่เขาตบทังเส้าเหวยไปฉาดหนึ่งต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น อันที่จริงก็เพราะยิ่งรักมาก ก็ยิ่งตำหนิหนัก