บทที่ 437: คือว่า...นั่นแหละ

บ่ายวันนั้น เฉินหยางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำความคุ้นเคยกับโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนปักกิ่งโดยมีเจิงอวิ๋นฮุยกับเหวินมั่นลู่คอยเป็นเพื่อน

แผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์ซานโจวถือเป็นแผนกใหญ่แล้ว มีแพทย์มากมาย แต่แผนกของโรงพยาบาลในเครือฯ ที่ปักกิ่งแห่งนี้ ในด้านจำนวนคนอาจจะไม่ได้เยอะกว่าที่ซานโจวเท่าไหร่ แต่ฝีมือนั้นแข็งแกร่งจริงๆ

แผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลในเครือฯ ซานโจวมีหัวหน้าแพทย์สองคน รองหัวหน้าแพทย์สี่คน แต่ที่โรงพยาบาลในเครือฯ ปักกิ่งแห่งนี้ ผู้เชี่ยวชาญระดับรองศาสตราจารย์ขึ้นไปก็มีสิบกว่าคนแล้ว หัวหน้าแพทย์ก็มีถึงห้าคน นี่แหละคือช่องว่าง

หากเป็นโรงพยาบาลระดับอำเภอบางแห่ง หรือโรงพยาบาลระดับสามเอที่ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก หัวหน้าแผนกบางแผนกอาจจะเป็นแค่รองศาสตราจารย์เท่านั้น การที่มีหัวหน้าแพทย์ได้สองคนขึ้นไป ความแข็งแกร่งของแผนกก็ถือว่าสูงมากแล้ว

“สมกับเป็นโรงพยาบาลในปักกิ่งจริงๆ”