บทที่ 454: คุณแม่เหวิน

ตอนกลางคืน เหวินฮ่าวตงย่องเข้าประตูบ้านอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

อันที่จริงวันนี้เขาไม่อยากจะกลับบ้านเลย แต่ถูกเหวินหรงเซวียนโทรศัพท์ตามให้กลับมา

เมื่อเข้ามาในบ้าน เขาก็เห็นเหวินฮ่าวเสวียนั่งอยู่บนโซฟา ไม่เห็นน้องสาว ไม่เห็นพ่อ เขาถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เดินไปนั่งลงข้างๆ พี่ชาย

“คุณปู่ล่ะ ลูลู่ล่ะ?” เหวินฮ่าวตงมองซ้ายมองขวา แล้วถามพี่ชาย

“ลูลู่อยู่ในห้อง คุณปู่ไปบ้านคุณทวด ยังไม่กลับมา” เหวินฮ่าวเสวียมองน้องชาย แล้วถามอย่างขบขัน “ตอนนี้รู้ตัวว่ากลัวแล้วเหรอ?”