บทที่ 472: ทำไมถึงต้องเรียนแพทย์แผนจีน?

เฉินหยางอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ คำพูดของอาจารย์ถังนี่มันเรียกแขกชัดๆ

ในฐานะนักเรียน สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดก็คือพวกรายงานความรู้สึก บทวิจารณ์หลังชมอะไรทำนองนี้ ถึงแม้จะเป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาก็เหมือนกัน

“เสี่ยวเฉิน”

ถังจวินเหลียงจึงหันไปมองเฉินหยาง ยิ้มแล้วพูดกับเขาว่า “อวิ๋นฮุยกับหัวหน้าเก่อต่างก็ชมเธอไม่น้อยเลยนะ วันนี้ต้องแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาหน่อยล่ะ”

อันที่จริงวันนี้ถังจวินเหลียงก็มีความตั้งใจที่จะสร้างศัตรูให้เฉินหยางอยู่บ้าง