บทที่ 477: หลักการแพทย์ในชีวิตประจำวัน (ตอนจบ)

เมื่อมองดูเฉินหยาง เหวินหรงเซวียนก็ต้องยอมรับว่าเฉินหยางยอดเยี่ยมมากจริงๆ

เฉินหยางบรรยายมามากมายขนาดนี้ เขาสามารถรู้สึกได้ว่าเฉินหยางกำลังตั้งใจสอนทุกคนอย่างจริงจังว่าจะเรียนแพทย์แผนจีนอย่างไร จะเรียนให้ดีได้อย่างไร

จากจุดนี้ เขาก็สามารถมองเห็นได้ว่าเฉินหยางมีจิตใจที่บริสุทธิ์ มีความรักในแพทย์แผนจีนอย่างแท้จริง คนแบบนี้ นิสัยใจคอคงจะไม่เลวร้าย

ยิ่งเฉินหยางยอดเยี่ยมมากเท่าไหร่ ในใจของเหวินหรงเซวียนอันที่จริงก็ยิ่งรู้สึกขัดแย้งมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าเฉินหยางไม่ยอดเยี่ยมพอ อันที่จริงเขาก็ไม่ต้องสับสนอะไร เพียงแค่ไม่เห็นด้วยตรงๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ปัญหาก็คือเฉินหยางยอดเยี่ยมเกินไป นี่ทำให้เขาลำบากใจอย่างยิ่ง