บทที่ 510: เผื่อว่าคิดสั้น

หลังจากส่งเหวินมั่นลู่กลับที่พักแล้ว เฉินหยางก็กลับมาที่ห้อง เขาไม่ได้รู้สึกง่วง แต่กลับนั่งลงที่โต๊ะหนังสือ

เมื่อครู่ตอนที่คุยกับเหวินมั่นลู่ พูดถึงเรื่องที่จะให้ของขวัญอะไรกับว่าที่พ่อตาในอนาคต เฉินหยางก็นึกถึงหนังสือสองเล่มคือ 《คัมภีร์หวงตี้ไว่จิง》 และ 《หลิวเจวียนจื่อกุ่ยอี๋ฟาง》 ขึ้นมาทันที

หนังสือสกิลทั้งสองเล่มนี้ล้วนเป็นตำราการแพทย์แผนจีนที่สูญหายไปแล้ว ที่แตกต่างกันก็คือ 《คัมภีร์หวงตี้ไว่จิง》 สูญหายไปเกือบทั้งหมด ก็มีเพียงเนื้อหาบางส่วนที่อยู่ในหมู่ชาวบ้าน และก็ยังไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ส่วน 《หลิวเจวียนจื่อกุ่ยอี๋ฟาง》 มีทั้งหมดสิบเล่ม ที่สืบทอดลงมาก็มีประมาณห้าเล่มเท่านั้น และก็ยังมีส่วนที่ขาดหายไปอีกด้วย

การจะมอบเนื้อหาของหนังสือสองเล่มนี้ เฉินหยางย่อมต้องคิดหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง หรืออาจจะพูดได้ว่าหาข้ออ้างที่เหมาะสม อย่างเช่นเนื้อหามาจากไหน ใช่เนื้อหาใน 《คัมภีร์หวงตี้ไว่จิง》 หรือ 《หลิวเจวียนจื่อกุ่ยอี๋ฟาง》 หรือไม่

ถ้าใช่ จะอธิบายอย่างไร เพราะอย่างไรเสียความหมายของหนังสือสองเล่มนี้ก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในวงการแพทย์แผนจีนเท่านั้น สำหรับวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนทั้งหมดแล้วก็มีความสำคัญอย่างยิ่ง