บทที่ 522: การเผชิญหน้าครั้งแรกกับสวินเจียหง

ใจคนยากแท้หยั่งถึง ตอนที่เฉินหยางอยู่ที่ตำบลจี้ผิงก็ได้เรียนรู้เรื่องราวการใช้ชีวิตจากเหล่าหลิวมาไม่น้อย ดังนั้นความระแวดระวังจึงยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม

พ่อของเจียงกั๋วจวินไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลในเครือฯ ดังนั้นเฉินหยางจึงไม่ได้เขียนใบสั่งยาให้ เพียงแค่บอกไปหนึ่งรอบ ถือเป็นคำแนะนำ การใช้ยาที่แท้จริง ก็ต้องให้หมอที่โรงพยาบาลทางนั้นไปพิจารณา

ถ้าเขียนใบสั่งยาให้จริงๆ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็จะพูดไม่ออก บอกไม่ถูก

แม้ว่าเจียงกั๋วจวินจะรู้สึกว่าเฉินหยางยังหนุ่มนัก แต่เขาก็ยังไม่วางใจนัก จึงแอบระมัดระวังไว้เล็กน้อย เดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล ขอปากกาและกระดาษมาหนึ่งแผ่น แล้วจดตำรับยาที่เฉินหยางพูดไว้ ตอนนั้นเฉินหยางพูดซ้ำอยู่สองรอบ ถึงแม้เขาจะจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็ยังพอจดจำสาระสำคัญไว้ได้คร่าวๆ

ตำรับยานี้ เขากลับไปก็ต้องไปหาหมอดูอยู่แล้ว เขาเองก็ไม่กล้าที่จะให้พ่อของตนเองใช้ยาตามอำเภอใจ เพราะอย่างไรเสียพ่อของเขาก็เพิ่งจะถอดเครื่องช่วยหายใจได้ไม่นาน สถานการณ์ยังคงค่อนข้างจะรุนแรงอยู่