บทที่ 532: การรวมตัวของทำเนียบชิงอวิ๋น

ตอนเย็นเวลาทานอาหาร เกาหมิงเสวี่ยนยังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน รู้สึกเหมือนทุกอย่างเป็นภาพลวงตา ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้สร้างความสัมพันธ์กับเหวินซิวผิงไปแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะข้างๆ ยังมีซือเจิ้นหัว, เหวินมั่นลู่ และเจิงอวิ๋นฮุยนั่งอยู่ เขาคงจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปแล้วจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินหยางกับเหวินมั่นลู่ไปส่งครอบครัวของเกาหมิงเสวี่ยนที่สนามบิน ตอนที่จะแยกกัน เขาก็กำชับกับเฉินหยางว่า “ต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ ดูแลลูลู่ให้ดีๆ”

ครอบครัวผ่านการตรวจความปลอดภัยไปแล้ว เขาก็ยังทอดถอนใจ “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าตอนที่เจอหยางหยางเมื่อปีที่แล้ว เขายังอยู่ที่โรงพยาบาลสุขาภิบาลตำบลจี้ผิงอยู่เลย ตอนนี้กลับมาถึงปักกิ่งแล้ว แถมยังกลายเป็นหลานเขยของท่านผู้เฒ่าเหวินอีกด้วย ชีวิตคนเรา เรื่องบางอย่างมันคิดไม่ถึงจริงๆ”

“ดังนั้นจึงพูดได้ว่าพ่อคุณโชคดี ต้นกล้าดีๆ ที่ร้อยปีจะมีสักครั้งอย่างเฉินหยาง ก็ยังถูกท่านเจอเข้า” เกาหรุ่ยผิงก็ทอดถอนใจในโชคดีของพ่อตนเองเช่นกัน