บทที่ 542: ตำรับยาเล็กๆ

จู้เกาหยวนกล่าว “ผู้ป่วยก่อนที่จะมาที่โรงพยาบาลของเราก็ได้ทำการรักษาที่โรงพยาบาลอื่นมาแล้วหลายครั้ง ถูกแพทย์แผนปัจจุบันวินิจฉัยว่าเป็นโรคหัวใจรูมาติก, ลิ้นหัวใจไมทรัลตีบร่วมกับลิ้นหัวใจปิดไม่สนิท, หัวใจโต, ภาวะหัวใจทำงานบกพร่องระดับ IV, ปอดติดเชื้อ, น้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด, การทำงานของตับผิดปกติ” (หมายเหตุจากผู้เขียนนะคะ : บทที่แล้วบอกว่าเป็นกู้อิ่งอิน แก้เป็นจู้เกาหยวน กู้อิ่งอินเป็นหมอของโรงพยาบาลเด็ก)

“เมื่อพิจารณาถึงภาวะหัวใจล้มเหลวของผู้ป่วยแล้ว จัดอยู่ในกลุ่มอาการพร่องทั้งชี่และอินอย่างชัดเจน ขณะเดียวกันก็มีเสมหะและความชื้นที่เป็นพิษขุ่นมัวคั่งค้างอยู่ด้วย”

จู้เกาหยวนกล่าวต่อ “ดังนั้นในการรักษาจึงใช้วิธีการบำรุงชี่ระบายปอดระงับหอบ ตอนนั้นเมื่อพิจารณาถึงอาการไอและหายใจหอบของผู้ป่วย ก็พิจารณาว่ามีเสมหะและความชื้นคั่งค้างอยู่ที่หน้าอกและชายโครง เส้นลมปราณเท้าหยางหมิงมีหน้าที่ในการลดลง ปัจจัยก่อโรคขุ่นมัวสกปรกทั้งหมดจะลดลงตามเส้นลมปราณหยางหมิง เสมหะและความชื้นก็ควรจะเป็นเช่นนั้นเช่นกัน เสมหะและความชื้นคั่งค้าง ควรจะลดลงแต่กลับไม่ลดลง ดังนั้นการรักษาอีกด้านหนึ่งจึงให้บำรุงม้ามเสริมชี่ ขณะเดียวกันก็ช่วยเสริมกำลังให้เส้นลมปราณเท้าหยางหมิงเพื่อลดความขุ่นมัว”

“ตำรับยาก็คือ หวงฉี, ตั่งเซิน, อวี้จู๋, ไป๋จื่อ, หม่าฉื่อเซี่ยน, ไป้เจี้ยงเฉ่า...”

พูดจบจู้เกาหยวนก็ยังได้บอกตำรับยาด้วย ขณะเดียวกันก็กล่าว “ในระหว่างการรักษา การรักษาบางอย่างของแพทย์แผนปัจจุบันไม่ได้หยุดโดยสิ้นเชิง ยาเข้าสู่ร่างกายไปสามเทียบ ปริมาณปัสสาวะของผู้ป่วยเพิ่มขึ้นอย่างมาก เพิ่มขึ้นประมาณสามเท่า อาการภาวะหัวใจล้มเหลวก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการหอบหายใจลำบากก็ดีขึ้นด้วย...”