บทที่ 552: ทานข้าวเสร็จแล้วทำไมดูซึมไป?

เพราะกำลังทานอาหารอยู่ จงตงหยางจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าของสวินเจียหงมากนัก เขาก็แค่พูดคุยสัพเพเหระกับเขาไปเรื่อย

ต้องรู้ไว้ว่า เวลาที่คนเราเจอเรื่องที่ทำให้ตนเองประหลาดใจ ก็มักจะชอบหาคนมาแบ่งปัน และสวินเจียหงก็เป็นหัวกะทิในหมู่คนรุ่นใหม่ของวงการแพทย์แผนจีนพอดี ตอนนั้นซือเจิ้นหัวก็เคยพูดมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้งว่าฝีมือของเฉินหยางไม่ด้อยไปกว่าสวินเจียหง

และก็เป็นเพราะเหตุผลนี้ จงตงหยางพอเจอสวินเจียหง ถึงได้เรียกเขาไว้ แล้วก็พูดคุยกับเขาหน่อย

“หัวหน้าสวินคุณไม่รู้หรอก สองวันก่อนผมไปทำศัลยกรรมตับนอกสถานที่ที่โรงพยาบาลทางนั้นมา ก็เป็นเฉินหยางนี่แหละที่เป็นผู้ช่วยที่หนึ่งให้ผม ฝีมือระดับนั้น...”

จงตงหยางพูดไปพลางก็ขยับปากไปพลาง “จึ๊ๆ ในความเห็นของผมนะ มีฝีมือพอที่จะเป็นมีดหลักได้แล้ว”