บทที่ 555: วันเสาร์สุดท้าย

ใครๆ ก็ว่าแก่แล้วจะเล่ห์เหลี่ยมเยอะ อันที่จริงซ่งลั่วจวินก็มองออกแล้วว่า หลานชายนอกไส้ของตนเองไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น

การได้เจอเฉินหยาง ทำให้สวินเจียหงหดหู่อยู่บ้างจริงๆ แต่ก็ยังไม่ถึงกับสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

“อันที่จริงเฉินหยางมีคำพูดหนึ่งที่พูดถูก”

ซ่งลั่วจวินกล่าวอย่างจริงจัง “คนในวงการแพทย์แผนจีนสมัยนี้ ก็เป็นเพราะสุขสบายเกินไป นั่งอยู่ในห้องตรวจ ผู้ป่วยที่เจอก็ล้วนเป็นผู้ป่วยโรคเรื้อรังและโรคทั่วไป น้อยครั้งที่จะได้สัมผัสกับผู้ป่วยฉุกเฉินและวิกฤต”

“ถึงแม้จะเป็นแก ที่โรงพยาบาลปักกิ่ง นานๆ ครั้งก็จะเข้าร่วมในการประชุมปรึกษาหารือเกี่ยวกับผู้ป่วยฉุกเฉินและวิกฤตอยู่บ้าง แต่เพราะโรงพยาบาลปักกิ่งฝีมือแข็งแกร่ง และยังมีผู้เชี่ยวชาญคนอื่นเข้าร่วมอีกด้วย แพทย์แผนจีนในสถานการณ์ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงผู้ช่วย ตัวแกเองโดยพื้นฐานแล้วไม่ค่อยจะได้เจอผู้ป่วยฉุกเฉินและวิกฤตคนเดียวเท่าไหร่ พอไม่เจอ ก็ไม่มีความรู้สึกเร่งด่วน ไม่มีแรงกดดัน”