บทที่ 590: พบเจอเหอเวินเหลียงโดยบังเอิญ

“เชิญนั่งครับ”

เถาอิงเชื้อเชิญทุกคนไปพลาง ก็ยกผลไม้และขนมแห้งที่เตรียมไว้มาให้ เฉินหยางก็แนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

“ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าพ่อของหยางหยางเป็นครูประชาชน มิน่าล่ะถึงได้สอนลูกที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ออกมาได้” เหวินซิวผิงยิ้มแล้วกล่าว

เขาไม่ได้เดินทางไกลมาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาออกจากปักกิ่ง

นี่ก็เป็นเพราะเขารักษาตัวเงียบๆ ก่อนมาก็มีเพียงเฉินหยางและคนอื่นๆ เท่านั้นที่รู้ ไม่ได้ประกาศให้ใครรู้ ไม่อย่างนั้นทางฝั่งมณฑลซานโจวย่อมต้องตกใจอย่างแน่นอน