บทที่ 605: เป็นผู้อำนวยการก็ยังน้อยไป

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

ทังเส้าเหวยหน้าซีดเผือด

เขารู้ดีว่า การที่ฉินตงเหลียงให้เขาพักงานกลับไปสำนึกผิด ไม่ใช่แค่การพักงานและสำนึกผิดธรรมดาๆ แต่เป็นการบีบให้เขาลาออกเอง

เพราะเรื่องของเจิงอันเฟิง ทังเส้าเหวยจึงไม่ใช่แพทย์สัญญาจ้าง แต่เป็นแพทย์บรรจุ ในโรงพยาบาล สถานะของแพทย์บรรจุจะสูงกว่าแพทย์สัญญาจ้าง การไล่แพทย์บรรจุออกจะค่อนข้างยากกว่า

ในสถานการณ์ที่แพทย์ไม่ได้ทำผิดร้ายแรง ต่อให้เป็นหัวหน้าแผนกก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไล่แพทย์บรรจุออกได้ จะค่อนข้างยุ่งยากกว่า