บทที่ 669: ไปส่งฮันฮันที่โรงเรียนด้วยกัน

เด็กหญิงตัวน้อยช่างเป็นอุปสรรคต่อเรื่องราวเสียจริง

เถาอิงรอจนกระทั่งฮันฮันหลับไปแล้ว ถึงได้อุ้มเธอไป ในห้องก็เหลือเพียงเฉินหยางกับเหวินมั่นลู่

“ถ้าไม่ใช่เพราะแขนคุณบาดเจ็บ ให้ฮันฮันนอนที่นี่ด้วยก็ได้ ก็แค่กลัวว่าตอนกลางคืนจะไปโดนคุณ” เธอยิ้มแล้วกล่าว

“เธอคิดง่ายเกินไปแล้ว ก่อนนอนอะไรก็ได้หมด ชอบเธอก็ยอมให้เธอกอดนอนได้ พอหลับไปถึงกลางดึกก็จะร้องไห้หาคุณย่า” เฉินหยางหัวเราะ

เด็กเล็กๆ ส่วนใหญ่ก็จะติดสถานที่ บางคนที่รุนแรงหน่อยก็ยังติดของ อย่างผ้าปูที่นอน, ผ้าห่ม ต่อสภาพแวดล้อมก็จะมีความต้องการที่แปลกประหลาด อย่าได้ดูถูกว่าหลับไปแล้ว ก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่าไม่ถูกต้อง