บทที่ 672: หวังหย่าและเหวินมั่นลู่

สถานีขนส่งผู้โดยสารตะวันออกเมืองจินเจียง

หวังหย่าลงมาจากรถบัส เผลอกระชับเสื้อผ้าบนตัวโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ลากกระเป๋าสัมภาระเดินออกจากสถานีขนส่ง

เมื่อยืนอยู่ข้างๆ สถานีขนส่ง ชั่วขณะหนึ่งเธอก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง

ตรุษจีนสองปีมานี้ เป็นตรุษจีนสองครั้งที่เลวร้ายที่สุดที่เธอเคยผ่านมา ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยรู้สึกเลวร้ายขนาดนี้มาก่อน

พอกลับถึงบ้าน พ่อแม่ก็เริ่มจะบ่น ไม่บ่นว่าเฉินหยางเป็นอย่างไร ก็ตัดพ้อว่าเธอทำให้ชีวิตดีๆ ต้องพังทลาย หรือไม่ก็ให้เธอพาฮันฮันกลับมา อยู่ที่บ้านสักสองสามวัน