บทที่ 690: แสงสว่าง

เมิ่งซวี่หลินชะงักไป ยิ้มแล้วกล่าว “คุณหมอเฉินครับ พวกท่านทานข้าวกันอยู่ วันนี้พวกเราอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลยครับ”

“คุณเมิ่งครับ วันนี้ก็แค่พวกเราเพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คนมาทานข้าวพูดคุยกัน”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “หลายท่านก็เป็นหมอ พอดีพวกเราก็สามารถช่วยกันปรึกษาหารือได้”

จะว่าไปแล้ว โรคนี้ของเขา พรุ่งนี้ก็ตรวจได้ แต่ก็นี่มันไม่ใช่ว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจกันหรอกหรือ?

คนอื่นเขาอุตส่าห์จะเลี้ยงข้าว แถมยังจะส่งอาหารมาให้ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาปฏิเสธอย่างแข็งขัน บุญคุณนี้ก็ต้องรับไว้ โชคดีที่ เฉินหยางก็เลยถือโอกาสตรวจให้ในที่เกิดเหตุเลย