บทที่ 707: มะเร็งแพร่กระจาย

“หลายปีมานี้ที่อยู่ในหน่วยงาน ก็ไม่ค่อยจะได้เข้าใจความทุกข์ยากของประชาชนเท่าไหร่จริงๆ”

หลิวอันหรงยิ้มขื่น “บางครั้งก็ลืมความฝันของตนเองไปแล้ว คนเราก็เป็นอย่างนี้แหละ เดินไปเดินมา ก็ลืมเจตนาแรกเริ่มไป”

เฉินหยางไม่พูดอะไร เพียงแค่ฟังเขาพูด

ที่ตำบลจี้ผิงสามปีกว่า เขาได้เห็นสภาวะที่แท้จริงของโลกมามากเกินไป และก็ได้ประจักษ์ถึงความอบอุ่นเย็นชาของน้ำใจผู้คนมามากเกินไป

ใครๆ ก็ว่าสถานที่เล็กๆ, สถานที่เล็กๆ อันที่จริงต่อให้จะเป็นสถานที่ที่เล็กแค่ไหน ก็สามารถสะท้อนชีวิตได้ร้อยแปดพันเก้า