บทที่ 747: โรคใจ

อู๋เหมิงเหมิงยิ้มแล้วตอบกลับ “ไม่เป็นไร คุณพูดต่อเลย ยิ่งเข้าใจละเอียด พวกเราก็ยิ่งช่วยคุณได้มากขึ้น”

เมื่อเห็นท่าทีของเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง การที่สามารถรับฟังเธอพูดจาไร้สาระได้ขนาดนี้ ต่อให้เป็นแค่คนแปลกหน้า ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นหมอ

อันที่จริงเมื่อครู่เธอก็แค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เผลอพูดมากไปหน่อย เธอก็รู้ว่าหมองานยุ่ง

“ขอบคุณ ก็มีเท่านี้” เธอกล่าวขอบคุณ

“อาการนอนไม่หลับเริ่มเป็นเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?” อู๋เหมิงเหมิงถาม