บทที่ 80: รองผู้อำนวยการฮ่าวผู้ร้อนรน

“พี่เฉินไม่อยู่สองวันนี้ ไม่ชินเลยแฮะ!”

ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน แผนกแพทย์แผนจีน หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ แพทย์หลายคนก็พักผ่อนอยู่ในห้องพักเวร พูดคุยกันไปพลาง หยางเสี่ยวฮุยก็พูดขึ้นมาทันที

“ใช่แล้วครับ ผมก็รู้สึกว่าสองวันนี้มันขาดอะไรไปหน่อย พี่เฉินจู่ๆ ก็ไม่อยู่ ไม่ชินเลยจริงๆ ครับ” หลี่เฮ่าเฟยก็รีบกล่าวตาม

เมื่อวานนี้ ข่าวบางอย่างอาจจะยังไม่แพร่สะพัดออกไป คนในแผนกก็ยังไม่ค่อยจะรู้สถานการณ์ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินเท่าไหร่ แต่มาวันนี้ ข่าวบางอย่างก็ค่อยๆ แพร่สะพัดออกไปแล้ว แพทย์และพยาบาลหลายคนในแผนกแพทย์แผนจีนได้ยินมาแล้วว่า ผู้ป่วยที่เฉินหยางช่วยชีวิตไว้ที่แผนกฉุกเฉินคือหลานสาวของท่านผู้อำนวยการอวี๋

ก่อนหน้านี้ทุกคนก็เดากันว่าเฉินหยางมีเส้นสายอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล ตอนนี้เฉินหยางกลับช่วยชีวิตหลานสาวของท่านผู้อำนวยการอวี๋ แถมยังรักษาลูกชายของหัวหน้าเกาอีกด้วย คำนวณแบบนี้แล้ว ถึงแม้เฉินหยางจะไม่มีเส้นสายอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล เส้นสายของเฉินหยางที่โรงพยาบาลอำเภอตอนนี้ก็สุดยอดแล้ว

มีท่านผู้อำนวยการอวี๋คอยดูแล เฉินหยางที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินจะไปกลัวอะไรอีก?

ตอนที่ยังไม่รู้ว่าเฉินหยางช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวิน พวกหลี่เฮ่าเฟยก็ยังกังวลเรื่องเฉินหยางอยู่บ้าง หยางเสี่ยวฮุยปากก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจจริงๆ แล้วก็แอบสะใจบนความทุกข์ของผู้อื่นอยู่บ้าง เฉินหยางถึงกับไปทำให้ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวขุ่นเคืองใจเข้า ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวมาหาเรื่องเฉินหยางถึงที่แผนก แถมยังสั่งพักงานเฉินหยางอีก

ถ้าเฉินหยางเป็นคนเก่าคนแก่ของโรงพยาบาล อย่างเช่นไป๋จิ่นปัว ถึงแม้จะเป็นแค่แพทย์ที่ปรึกษา แต่เพราะอย่างไรเสียก็เป็นที่ปรึกษาอาวุโส เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่จะทำก็ได้ไม่ทำก็ได้อย่างการกินของในห้องทำงาน ก็คงจะไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่คนใหม่ที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นานอย่างเฉินหยาง ก็มีความเป็นไปได้จริงๆ ที่จะถูกฮ่าวเปิ่นเซิงเล่นงานจนต้องออกไป

แต่พร้อมกับการที่เรื่องที่เฉินหยางช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินแพร่สะพัดออกไป ทัศนคติของคนในแผนกก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่างเช่นหยางเสี่ยวฮุย ถึงกับเสแสร้งพูดว่าพี่เฉินไม่อยู่แล้วรู้สึกไม่ชิน

“พี่เฉินก็ใจกว้างจริงๆ นะ ไปแล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย” นักศึกษาฝึกงานอีกคนกล่าว “พี่เฉินถูกสั่งพักงานแล้ว จะไปมีความเคลื่อนไหวอะไรได้อีก?” หลี่เฮ่าเฟยกล่าว หลี่เฮ่าเฟยปากก็พูดไปอย่างนั้น ในใจกลับพึมพำ เฉินหยางนั่นคือมีความมั่นใจ ย่อมไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอยู่แล้ว บางทีเฉินหยางอาจจะกำลังรออยู่ก็ได้

ที่แผนกฉุกเฉิน ฮ่าวเปิ่นเซิงถือของขวัญและกระเช้าผลไม้ เดินเข้าไปในห้องสังเกตการณ์

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวครับ”

ในห้องสังเกตการณ์ยังมีแพทย์ของแผนกฉุกเฉินอยู่คนหนึ่ง เพิ่งจะวัดความดันให้หลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินเสร็จ ยังไม่ทันได้จากไป ก็เห็นฮ่าวเปิ่นเซิงเข้ามา

“อืม”

ฮ่าวเปิ่นเซิงพยักหน้า ยิ้มแล้ววางของขวัญกับกระเช้าผลไม้ไว้ข้างๆ พูดกับผู้ป่วยบนเตียงและญาติผู้ป่วยข้างเตียง “ผมก็เพิ่งจะรู้ว่าเสี่ยวลี่นอนโรงพยาบาล ก็เลยแวะมาดูหน่อย”

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวเกรงใจเกินไปแล้วครับ มาก็มาสิครับ ยังจะเอาของอะไรมาด้วย”

สามีของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินรีบกล่าวอย่างสุภาพ อวี๋เจิ้นจวินเป็นผู้อำนวยการ แต่พวกเขาไม่ใช่ อย่างไรเสียฮ่าวเปิ่นเซิงก็เป็นถึงรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลอำเภอ พวกเขาจะไปกล้าวางมาดต่อหน้าฮ่าวเปิ่นเซิงได้อย่างไร

อันที่จริงความมั่นใจที่ใหญ่ที่สุดของเฉินหยางก็ไม่ใช่เพียงเพราะช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวิน แต่พร้อมกันนั้นก็ยังมีการแสดงออกของเขาด้วย ด้านหนึ่ง ผู้ป่วยเป็นหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวิน อีกด้านหนึ่ง ฝีมือของเฉินหยางก็ไม่เลว ความสัมพันธ์สองชั้นนี้ ขอแค่ผู้อำนวยการอย่างอวี๋เจิ้นจวินยังคงมีความสามารถอยู่บ้าง รู้ที่มาที่ไปของเรื่องราวแล้ว ก็จะไม่ปล่อยให้ฮ่าวเปิ่นเซิงสั่งพักงานเฉินหยางต่อไป

“ขอบคุณค่ะคุณลุงฮ่าว” หลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินก็กล่าวอย่างสุภาพ

“น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ครับ ไม่ได้มีราคาอะไร”

ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ยิ้มแล้วถาม “เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ยังมีตรงไหนไม่สบายอีกไหม?”

“ดีขึ้นมากแล้วครับ”

สามีของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินกล่าว “ต้องขอบคุณคุณหมอเฉินของแผนกแพทย์แผนจีนจริงๆ ครับ ไม่อย่างนั้นลี่ลี่ครั้งนี้ก็คงจะอันตรายแล้ว”

“งั้นก็ดีแล้ว...”

เดิมทีฮ่าวเปิ่นเซิงก็แค่ถามไปตามมารยาทเท่านั้น เขาไม่ได้กังวลอาการป่วยของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินเท่าไหร่ จะดีหรือไม่ดีก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขามากนัก เขามาก็แค่มาแสดงละคร ส่วนใหญ่ก็เพื่อให้ท่านผู้อำนวยการอวี๋ได้เห็น ดังนั้นพอสามีของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินพูดจบ ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็พลันสังเกตเห็นว่าไม่ถูกต้อง

“คุณหมอเฉินของแผนกแพทย์แผนจีน?”

“ครับ”

สามีของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินกล่าว “คืนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะคุณหมอเฉิน ลี่ลี่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแล้ว ทำเอาคนตกใจแทบแย่เลยครับ”

“เฉินหยางของแผนกแพทย์แผนจีนเหรอครับ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงถาม

“ใช่ครับ ก็คือคุณหมอเฉินหยางนั่นแหละครับ”

สามีของหลานสาวฮ่าวเปิ่นเซิงพยักหน้า

“เฉินหยาง?”

ในใจของฮ่าวเปิ่นเซิงตกใจ “เป็นเฉินหยางจริงๆ เหรอ?” เขาจำได้ว่าแผนกแพทย์แผนจีนก่อนหน้านี้ไม่มีแพทย์แซ่เฉิน เดาว่าอาจจะเป็นเฉินหยาง แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียเฉินหยางก็ยังหนุ่ม อายุแค่สามสิบต้นๆ จะไปมีความสามารถอะไรได้? ไม่คิดว่าจะเป็นเฉินหยางจริงๆ

ชั่วขณะหนึ่ง อารมณ์ของฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่ดีแล้ว ในใจก็ว้าวุ่นไปหมด เหมือนกับกินขี้หนูเข้าไปเม็ดหนึ่ง คนที่รักษาอาการป่วยของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินถึงกับเป็นเฉินหยาง แถมยังฟังจากคำพูดของสามีหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินแล้ว ดูเหมือนว่าตอนนั้นสถานการณ์จะรุนแรงมาก

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ฮ่าวเปิ่นเซิงพูดส่งๆ ไปสองสามคำ หันหลังก็ออกจากห้องสังเกตการณ์ไป แล้วก็ดึงแพทย์ของแผนกฉุกเฉินคนหนึ่งมาทำความเข้าใจสถานการณ์ในตอนนั้น

หลังจากทำความเข้าใจสถานการณ์ในตอนนั้นแล้ว ใจของฮ่าวเปิ่นเซิงก็ดิ่งลงเหวไปเรื่อยๆ คืนวันนั้นอวี๋เจิ้นจวินถึงกับอยู่ที่นั่นด้วย หรือก็คือ เฉินหยางช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินต่อหน้าอวี๋เจิ้นจวินเลย การอยู่ต่อหน้ากับไม่อยู่ต่อหน้านี้ความหมายแตกต่างกันนะ อยู่ต่อหน้า อวี๋เจิ้นจวินก็จะสามารถเข้าใจถึงความอันตรายในตอนนั้นได้อย่างตรงไปตรงมามากขึ้น และก็จะสามารถเข้าใจถึงฝีมือของเฉินหยางได้อย่างตรงไปตรงมามากขึ้นด้วย ถ้าเป็นแค่ได้ยินมา บางทีอาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะพูดเกินจริง

เดินออกจากแผนกฉุกเฉินไปพลาง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็คิดในใจไปพลาง คนถึงกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตอนกลางคืนเฉินหยางไปที่แผนกฉุกเฉินช่วยชีวิตผู้ป่วย ช่วยชีวิตญาติของอวี๋เจิ้นจวิน แล้วตอนเช้าเขาก็เพราะเฉินหยางกินของในแผนกถึงกับสั่งพักงานเฉินหยาง? นี่มันจะประจวบเหมาะเกินไปแล้วนะ? นี่มันเหมือนกับกินขี้แล้วยังได้กินตอนร้อนๆ เลยนี่หว่า... จิ๊จิ๊จิ๊ คำเปรียบเปรยนี้ไม่เหมาะสม แต่ก็เหมาะสมมากจริงๆ นะ

ในฐานะรองผู้อำนวยการ สั่งพักงานแพทย์คนหนึ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่ได้กลัวว่าอวี๋เจิ้นจวินจะรู้ แต่เป็นเพราะอะไรถึงสั่งพักงาน เหตุผลนี้สำคัญมาก หากเป็นความผิดของเฉินหยางจริงๆ สั่งพักงานก็สั่งพักงานไป อย่าว่าแต่เฉินหยางแค่ช่วยชีวิตหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินเลย ถึงแม้เฉินหยางจะเป็นลูกชายของอวี๋เจิ้นจวิน ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่มีอะไรต้องกลัว อย่างมากที่สุดก็แค่พูดจาตามมารยาทสองสามคำ ให้คนกลับมาก็จบแล้ว

แต่ปัญหาในตอนนี้ก็คือ เฉินหยางแทบจะไม่มีความผิดอะไรเลย ยุ่งมาทั้งคืน ตอนเช้าไปตรวจซ้ำ ไม่มีเวลากินข้าว หาเวลาว่างกินของหน่อย นี่มันผิดตรงไหน? ก็ถูกฮ่าวเปิ่นเซิงสั่งพักงานแล้ว

อวี๋เจิ้นจวินก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมจะไม่เชื่อเหตุผลง่ายๆ แบบนี้แน่นอน เช่นนั้นฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่มีทางจะอธิบายได้แล้ว

“ไม่ได้ ต้องรีบให้เฉินหยางกลับมาให้เร็วที่สุด”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเดินไปพลางคิดไปพลาง กลับมาถึงห้องทำงาน ฮ่าวเปิ่นเซิงก็คิดว่าจะให้เฉินหยางกลับมาได้อย่างไร เขาโทรหาเฉินหยางเอง? นั่นไม่ได้แน่นอน ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวก็ต้องรักษาหน้าบ้าง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็โทรไปหาจางตงอวิ๋น จางตงอวิ๋นเป็นหัวหน้าแผนก เขาโทรหาจางตงอวิ๋น ก็สมเหตุสมผลดี