บทที่ 809: วิสัยทัศน์ของเซี่ยเหวินเย่า

เฉินหยางนั่งลงบนโซฟาด้านหนึ่งของห้องนั่งเล่นภายใต้คำเชื้อเชิญของเซี่ยเหวินเย่า

ห้องนั่งเล่นของตระกูลเซี่ยตกแต่งอย่างหรูหราแต่ก็ไม่ขาดความสง่าผ่าเผย เฟอร์นิเจอร์โบราณเข้ากันได้ดีกับภาพวาดตัวอักษรของบุคคลที่มีชื่อเสียงที่แขวนอยู่บนผนัง ทุกที่ล้วนแสดงให้เห็นถึงรากฐานทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งของตระกูลแพทย์แผนจีนตระกูลนี้

“เสี่ยวเฉิน ฉันได้ยินชื่อเสียงของเธอมานานแล้ว” เซี่ยเหวินเย่ายกถ้วยชาบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา จิบเบาๆ สายตาอ่อนโยนมองไปที่เฉินหยาง “หงเลี่ยงพูดถึงเธอให้ฉันฟังอยู่บ่อยๆ งานประชุมแลกเปลี่ยนแพทย์แผนจีนที่หลิ่งหนาน เธอโดดเด่นมาก ทำให้หลายคนต้องทึ่ง”

เฉินหยางยิ้มอย่างถ่อมตน กล่าว “ท่านผู้เฒ่าเซี่ยชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่โชคดี อาการป่วยที่เจอบังเอิญพอจะมีความรู้อยู่บ้าง เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสทุกท่านแล้ว ผมยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ครับ”

“คนหนุ่มสาวไม่หยิ่งไม่จองหอง หาได้ยากนะ”