บทที่ 84: เฉินหยางไม่อยู่

ตอนกลางวันเฉินหยางยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนกลางคืนที่อ่านหนังสือ เฉินหยางก็สังเกตเห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

เพราะฮันฮันอยู่ที่บ้าน ก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินหยางอ่านหนังสือก็มักจะอ่านไปได้พักหนึ่ง ก็จะได้ยินเสียงฮันฮันกับเฉินเจิ้งหงและเถาอิงเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่มาวันนี้ เฉินหยางอ่านหนังสือ ก็เหมือนกับว่าการรบกวนจากภายนอกไม่มีแล้ว

พอเปิดหนังสือ ก็จะจมดิ่งเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ฮันฮันเคาะประตูอยู่ข้างนอกเฉินหยางก็ไม่ได้ยิน เป็นเถาอิงที่ช่วยฮันฮันเปิดประตูให้ ฮันฮันวิ่งเข้ามา เฉินหยางถึงได้สังเกตเห็น

“ลูกสาวคนเก่ง”

เฉินหยางวางหนังสือลงไปพลาง อุ้มฮันฮันขึ้นมาพลาง ถือโอกาสดูค่าประสบการณ์ไปด้วย ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูเข้าก็ตกใจเลย ครั้งนี้ค่าประสบการณ์ที่เฉินหยางได้รับจากการอ่านหนังสือถึงกับเป็นสองเท่าของเมื่อก่อนเลย

ถึงแม้การอ่านหนังสือจะเพิ่มค่าประสบการณ์ได้ช้าที่สุด ห่างไกลจากการตรวจโรคให้ผู้ป่วยมากนัก แต่ค่าประสบการณ์ตอนที่อ่านหนังสือเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว สำหรับเฉินหยางแล้วก็เท่ากับว่าเป็นการ์ดค่าประสบการณ์สองเท่าใบหนึ่งแล้ว อย่างน้อยที่สุดตอนที่อ่านหนังสือก็ถือว่าใช่

จี้เย็นยะเยือกที่เปิดได้จากระบบ เป็นไปตามที่บรรยายไว้จริงๆ สามารถทำให้จิตใจสงบเยือกเย็น สามารถทำให้สมาธิของคนจดจ่อได้ดียิ่งขึ้น โดยพื้นฐานแล้วการใส่จี้เย็นยะเยือกอ่านหนังสือ เฉินหยางก็เท่ากับว่าสามารถเข้าสู่สภาวะลึกได้ง่ายๆ อยู่ตลอดเวลา สมาธิดีขึ้น ความจดจ่อก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

หากอยู่ในระหว่างการวินิจฉัยโรค หรือจะพูดได้ว่าตอนที่ทำการฝังเข็มรักษาผู้ป่วยหรือจัดกระดูกให้เข้าที่ ประโยชน์ของจี้เย็นยะเยือกก็จะชัดเจนมากเช่นกัน เคล็ดวิชาการฝังเข็มที่ยากมากๆ บางอย่าง หรือสถานการณ์บางอย่างที่จัดให้เข้าที่ได้ยาก ก็จำเป็นต้องใช้สมาธิที่สูงขึ้นของแพทย์

เล่นกับฮันฮันอยู่ครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของเฉินหยางก็ดังขึ้น เป็นเกาหมิงเสวี่ยนที่โทรมา

“อาจารย์ครับ”

เฉินหยางอุ้มฮันฮัน รับโทรศัพท์ไปพลาง

“ยังอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลอยู่เหรอ?” เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มถาม

“ครับ อยู่เป็นเพื่อนลูกสาวครับ”

เฉินหยางพูดจบก็พูดกับฮันฮัน “เรียกคุณปู่สิ” พูดจบเฉินหยางก็ยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ๆ ฮันฮัน

“คุณปู่”

ฮันฮันยังคิดว่าเป็นพ่อของหวังหย่า ก็เลยเรียกอย่างร่าเริงหนึ่งที

“เออ หลานสาวคนเก่ง” เกาหมิงเสวี่ยนถูกฮันฮันเรียกคุณปู่หนึ่งทีก็หัวใจเบิกบานราวกับดอกไม้บานสะพรั่ง ดีใจอย่างยิ่ง เฉินหยางเป็นศิษย์ของเขา ฮันฮันจริงๆ แล้วก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับหลานสาวของเกาหมิงเสวี่ยนเลย

“มีโอกาสก็พาฮันฮันกลับมา ให้ฉันได้เจอหน้าบ้าง” เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มกล่าว

“ได้ครับ” เฉินหยางก็ยิ้มรับปาก ผ่านการคบหากันในช่วงนี้ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน ความสัมพันธ์ของเฉินหยางกับเกาหมิงเสวี่ยนในตอนนี้ก็กลมเกลียวกันอย่างยิ่งแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนไม่ใช่แค่มีชื่อว่าเป็นศิษย์อาจารย์กันเท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกของศิษย์อาจารย์อีกด้วย เกาหมิงเสวี่ยนปกป้องเฉินหยางจริงๆ

“วันนี้ฮ่าวเปิ่นเซิงโทรหาหัวหน้าจางแล้ว เมื่อครู่ตอนเลิกงานก็มาหาฉันเป็นการส่วนตัวด้วย”

เกาหมิงเสวี่ยนกล่าว “ดูท่าฮ่าวเปิ่นเซิงจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างแล้ว อยากจะให้เธอกลับมาน่ะสิ”

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวก็โทรหาผมแล้วครับ” เฉินหยางกล่าว

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวโทรหาเป็นการส่วนตัวเลยนะ เธอยังไม่กลับมาอีกเหรอ?” เกาหมิงเสวี่ยนยิ้มกล่าว

“ส่วนใหญ่เป็นเพราะผมยังมีเรื่องต้องทำอยู่ครับ”

พูดจบเฉินหยางก็เล่าเรื่องของอู๋เย่าหลินให้ฟังรอบหนึ่ง ต่อหน้าอาจารย์อย่างเกาหมิงเสวี่ยน เฉินหยางก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร

“ฉันก็รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่ปลาในหนองน้ำ”

เกาหมิงเสวี่ยนเมื่อได้ฟังจบก็กล่าวอย่างดีใจ “ฉันก็เดาอยู่แล้วว่าไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้” เฉินหยางถึงกับได้รับการชื่นชมจากศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เกาหมิงเสวี่ยนที่เป็นอาจารย์ก็ดีใจแทนเฉินหยางจากใจจริง

ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล นั่นในสายตาของหัวหน้าแผนกโรงพยาบาลระดับอำเภออย่างเกาหมิงเสวี่ยนแล้ว จัดเป็นบุคคลสำคัญที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว เฉินหยางสามารถถูกอู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลมองเข้าตาได้ ต่อไปที่มณฑลซานโจว เส้นทางของเฉินหยางก็จะราบรื่นขึ้นมาก

“เพราะเรื่องนี้ ผมอาจจะต้องอยู่ต่ออีกสองสามวัน จัดการเรื่องเอกสารหน่อยครับ” เฉินหยางกล่าว

“อืม นี่เป็นเรื่องใหญ่”

เกาหมิงเสวี่ยนกล่าว “งั้นเธอก็จัดการเรื่องนี้ก่อนเถอะ มีศาสตราจารย์อู๋อยู่ ทางฝั่งโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินจริงๆ แล้วก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ ไม่ต้องไปสนใจฮ่าวเปิ่นเซิงแล้ว”

“ครับ ขอบคุณครับอาจารย์” เฉินหยางกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะได้รับการชื่นชมจากอู๋เย่าหลิน แต่ทุกอย่างก็ยังคงเริ่มต้นมาจากเกาหมิงเสวี่ยน หากไม่มีเกาหมิงเสวี่ยน อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขาก็คงยังอยู่ที่ตำบลจี้ผิงอยู่เลย อยากจะหลุดพ้นออกมา ก็ยังต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่ง อีกอย่างไม่มีผู้ป่วยมากมายของโรงพยาบาลอำเภอ ความก้าวหน้าของเฉินหยางก็คงจะไม่เร็วขนาดนี้

ขณะที่เฉินหยางกับเกาหมิงเสวี่ยนกำลังคุยโทรศัพท์กันอยู่ ฮ่าวเปิ่นเซิงก็มาถึงที่พักของเฉินหยางแล้ว แน่นอนว่า เป็นแค่บ้านที่เช่าอยู่ที่อำเภอเจียหลิน เมื่อมาถึงที่พักของเฉินหยาง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู ผู้หญิงคนนั้นก็คือหวังหย่านั่นเอง

“ขอโทษนะครับ ที่นี่คือที่พักของคุณหมอเฉินรึเปล่าครับ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงถามอย่างสุภาพ

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวเหรอคะ?”

หวังหย่าจำฮ่าวเปิ่นเซิงได้ในแวบเดียว เธอทำงานเป็นเซลล์ยา ย่อมต้องจำผู้บริหารของโรงพยาบาลอำเภอได้อยู่แล้ว

“คุณคือ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงไม่คิดว่าหวังหย่าจะรู้จักเขา

“ฉันคือ...อดีตภรรยาของเฉินหยางค่ะ” หวังหย่าพูดพลางกัดริมฝีปาก ตอนแรกที่อยากจะหย่ากับเฉินหยาง ในใจของหวังหย่าเต็มไปด้วยความรังเกียจ และก็ใฝ่ฝันถึงชีวิตหลังจากหย่าของตนเอง เธอหน้าตาสวย ย่อมต้องหาคนที่ดีกว่าเฉินหยางได้แน่นอน อีกอย่างตอนที่เธอทำงานอยู่ที่บริษัทขายยา ก็มีคนมาจีบเยอะแยะไปหมด

แต่ตั้งแต่ที่หย่ากันไปแล้ว ช่วงนี้ ไม่ก็เป็นชายแก่ที่หลินเฉี่ยวเจวียนแนะนำให้ ก็ถูกคนเอาเปรียบ คนบางคนที่เคยจีบเธอเมื่อก่อนกลับหายตัวไป ตอนที่ยังไม่หย่า ผู้คนก็แห่กันเข้ามา นั่นคือไม่อยากจะรับผิดชอบ แต่พอได้ทราบว่าหวังหย่าหย่าแล้ว คนฉลาดจะมีสักกี่คนที่เต็มใจจะไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหา? ถึงแม้จะเป็นอย่างเฝิงซู่ผิง ก็เป็นเพียงแค่อยากจะเอาเปรียบเท่านั้นเอง

บวกกับการเปลี่ยนแปลงของเฉินหยาง คืนวันนั้นหลังจากที่ถูกเฉินหยางส่งกลับไปแล้ว สภาพจิตใจของหวังหย่าก็เปลี่ยนไป ลาออกจากงานที่บริษัทขายยา คิดคนเดียวอยู่หลายวัน วันนี้ก็มาหาเฉินหยางอีก แต่เฉินหยางกลับไม่อยู่

“สวัสดีครับ สวัสดีครับ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงรีบยื่นมือออกไป จับมือกับหวังหย่า แล้วถาม “เฉินหยางไม่อยู่เหรอครับ?”

“ค่ะ ไม่อยู่” หวังหย่าพยักหน้า เธอเมื่อวานก็มาแล้วรอบหนึ่ง เฉินหยางก็ไม่อยู่ วันนี้ก็มาอีก ก็ยังคงไม่อยู่ ฮ่าวเปิ่นเซิงเป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอก็ยังมาหาถึงที่...หวังหย่าก็มีการคาดเดาอยู่บ้าง

“ไม่อยู่ ไปไหนได้ล่ะ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ถ้าสองวันนี้ไม่อยู่ที่โรงพยาบาล บางทีอาจจะกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลแล้วล่ะมั้งคะ” หวังหย่ากล่าว

“คุณรู้ไหมว่าบ้านของเฉินหยางอยู่ที่ไหน?” ฮ่าวเปิ่นเซิงถาม เฉินหยางไม่เต็มใจจะกลับมา บวกกับฮ่าวเปิ่นเซิงก็ได้รับอิทธิพลจากพวกจงเฟยหลายคน คิดว่าเฉินหยางที่เมืองหลวงของมณฑลมีเส้นสาย ตอนนี้เขาก็กระตือรือร้นที่จะหาเฉินหยางกลับมาอย่างยิ่ง

เกาหมิงเสวี่ยนไม่เต็มใจจะออกหน้า เขาก็ได้แต่ไปที่เมืองหลวงของมณฑลเพื่อเชิญเฉินหยางเป็นการส่วนตัวแล้วล่ะ ความจริงใจขนาดนี้น่าจะเพียงพอแล้วใช่ไหม?

“รู้ค่ะ”

หวังหย่าพยักหน้า ถามอย่างแปลกใจ “ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวหาเฉินหยางคือ ท่านไม่มีเบอร์ติดต่อเขาเหรอคะ?”

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ ต้องไปหาเป็นการส่วนตัวถึงจะดี” ฮ่าวเปิ่นเซิงยิ้มแล้วกล่าว “พอจะบอกที่อยู่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

“ถ้าท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวไม่รังเกียจ พรุ่งนี้ฉันไปกับท่านด้วยกันไหมคะ?” หวังหย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“ได้ครับ ขอบคุณนะครับ ขอบคุณนะครับ” ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าวขอบคุณไม่หยุด อดีตภรรยาของเฉินหยาง หน้าตาก็สวย อาจจะทะเลาะกันเรื่องอะไรบางอย่าง ดูท่าทางของหวังหย่าแล้ว น่าจะยังมีเยื่อใยที่ยังไม่ขาด ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่กล้าที่จะทำให้ขุ่นเคืองใจง่ายๆ บางทีอาจจะมีโอกาสกลับมาคืนดีกันก็ได้?