บทที่ 842: ท่าทีของโรงพยาบาล

ความหมายแฝงในคำพูดของไป๋เฉิงเสวียแพร่กระจายไปทั่วห้องประชุมปรึกษาหารืออย่างเงียบเชียบ เฉินหยางสามารถจับเจตนาที่จะประนีประนอมที่แฝงอยู่ในคำพูดของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

แต่เฉินหยางกลับทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขานั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะ สายตาที่สงบนิ่งสบกับสายตาที่ลองเชิงของไป๋เฉิงเสวีย

เมื่อเห็นเฉินหยางแกล้งโง่อย่างชัดเจน ไป๋เฉิงเสวียจึงต้องพูดออกมาตรงๆ

“คุณหมอเฉินครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นภายนอกก็ให้โอกาสหัวหน้าหลินสักครั้งเถอะครับ ในเวชระเบียนก็อย่าได้เอ่ยถึงอีก?”

“ความหมายของหัวหน้าไป๋คือแก้ไขเวชระเบียนเหรอครับ?” เฉินหยางถาม