บทที่ 857: สองน้าหลาน

หลินเจียหมิงรู้สึกหน้ามืดตาลาย เกือบจะล้มฟุบลงไปบนเก้าอี้

ชื่อเสียงของเหวินซิวผิงดังก้องราวกับฟ้าร้อง นั่นคือบุคคลที่แม้แต่ลุงของเขาก็ยังต้องเงยหน้ามอง

หลินเจียหมิงเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉินหยางถึงสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงในโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์มณฑลซานโจวได้ภายในเวลาอันสั้น ทำไมฉินตงเหลียงถึงได้ตามใจเฉินหยางขนาดนี้ และทำไมเถียนเหวินถึงได้ให้ความสำคัญกับเฉินหยางเป็นพิเศษ—ที่แท้เบื้องหลังของเฉินหยางก็คือเสาหลักแห่งวงการแพทย์แผนจีนทั้งวงการ

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หลินเจียหมิงคิดไปเอง มาถึงวินาทีนี้ หลินเจียหมิงก็ยังไม่คิดว่าที่เฉินหยางมีสิ่งเหล่านี้ได้ ก็เพราะฝีมือของเฉินหยางเอง

“หัวหน้าหลินครับ?” ซุนเทาเห็นหลินเจียหมิงหน้าซีดเผือด สายตาเลื่อนลอย ก็อดไม่ได้ที่จะร้องเรียก