บทที่ 955: วิกฤตที่ซ่อนเร้น

นิ้วมือของเฉินหยางวางอยู่บนข้อมือของท่านผู้เฒ่าหลิน แต่หัวคิ้วกลับค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

เงาของต้นหวย ในลานบ้านยืดยาวและหดสั้นอยู่บนพื้น หลินเจิ้นซิงอุ้มลูกชายยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ลมหายใจยังแผ่วเบาลง

โบราณว่าไว้ ไม่กลัวแพทย์แผนปัจจุบันหัวเราะร่า แต่กลัวแพทย์แผนจีนทำหน้าเครียดคิ้วขมวด

เมื่อเฉินหยางขมวดคิ้ว หัวใจของหลินเจิ้นซิงก็เต้นแรงขึ้นมาอยู่ที่คอหอย

จนกระทั่งเฉินหยางชักมือกลับ ความเงียบงันที่หยุดนิ่งอยู่ในอากาศถึงค่อยๆ คลายตัวลง