บทที่ 989: การวินิจฉัยเดวิดครั้งแรก

ดร.อีแวนส์เดินออกจากห้องทำงานของเฉินหยางด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาเข้าใจแล้วว่าในการปะทะกันที่มองไม่เห็นนี้ อำนาจทางการแพทย์ตะวันตกที่เขาเป็นตัวแทนได้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเป็นการชั่วคราว นี่ไม่ใช่แค่เพราะความยืนกรานของเดวิด แต่ยังเป็นเพราะความมั่นใจและพลังที่ไม่อาจโต้แย้งได้ซึ่งเฉินหยางแสดงออกมา ทำให้เขารู้สึกกังวลใจลึกๆ หรืออาจจะ... คาดหวัง?

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานเข้ามาในห้องผู้ป่วยพิเศษแผนกแพทย์แผนจีน ศูนย์การแพทย์นานาชาติปักกิ่ง นำมาซึ่งความอบอุ่น เดวิด เบ็ค เตรียมตัวล่วงหน้าไว้แล้ว แววตาแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่มากกว่านั้นคือความหวังสุดท้ายที่เดิมพันด้วยชีวิต ทีมแพทย์ส่วนตัวของเขา รวมถึงดร.อีแวนส์ ต่างก็เงียบกริบอยู่ที่มุมห้องผู้ป่วยในโซนติดตามสัญญาณชีพ บนหน้าจออุปกรณ์มีข้อมูลสัญญาณชีพพื้นฐานต่างๆ ของเดวิดเต้นตุบๆ พวกเขาเหมือนผู้สังเกตการณ์ที่เงียบงัน ไม่พูดอะไรอีก แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ทุกสิ่งที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแน่นหนา

เฉินหยางนำทีมหลักของเขาปรากฏตัวในห้องผู้ป่วยตรงเวลา นอกจากเกาอันเหลียง, หลินอี้, เหวินมั่นลู่, สวินเจียหง แล้ว เหวินฮ่าวตงก็อยู่ในกลุ่มด้วย ใบหน้าของเขายังคงมีความเหนื่อยล้าจากการอดนอนฝึกฝน แต่แววตากลับสว่างสดใสและเฉียบคมผิดปกติ ในมือถือกล่องเข็มไม้จันทน์สีม่วงที่ดูโบราณและประณีต ซูอวิ๋นเสวี่ยในฐานะล่ามและผู้สังเกตการณ์ ก็ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ

“คุณเดวิดครับ อรุณสวัสดิ์ครับ รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?” เฉินหยางเดินไปที่ข้างเตียง น้ำเสียงอ่อนโยน แฝงไปด้วยพลังที่ปลอบโยนจิตใจ

“ก้อ... ดี... ครับ... คุณ... หมอ... เฉิน...” เดวิดพยายามฝืนยิ้ม เสียงยังคงคลุมเครือไม่ชัดเจน