บทที่ 400 อิ่มท้องแล้วถึงจะมีแรงก่อเรื่องสิ

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสี่คนก็หมดแรงในที่สุด แม้แต่แรงจะแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้ก็แทบไม่เหลือ

จังหวะนั้นเอง ฉินฮั่นชูก็ชี้ไปที่แก้วน้ำสี่ใบบนโต๊ะ “ดื่มน้ำพักสักหน่อย เดี๋ยวค่อยร้องต่อ! ผมถือว่ามานั่งดูงิ้วโรงใหญ่ ตราบใดที่พวกคุณไม่เหนื่อย ผมก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

พอได้ยินคำนี้ พ่อแม่ของกังจื่อและเสี่ยวเผิงก็แทบจะเป็นลมล้มพับด้วยความโมโห