บทที่ 52 โรงพยาบาลบำบัดสุรา

เมื่ออิทธิพลของตระกูลเสียวหมี่ขยายวงกว้างขึ้น จำนวนสมาชิกของเสียวหมี่เจียหยวนก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ต้นปี 2006 ยอดสมาชิกของเสียวหมี่เจียหยวนแตะหลักหกแสนคนเข้าไปแล้ว

นอกจากบอร์ดเกม เสียวหมี่เจียหยวนยังเปิดหมวดภาพยนตร์กับหมวดความรักและอารมณ์ความรู้สึกเพิ่มขึ้นมา

ชาวเน็ตเข้ามา "ท่องเว็บ" ในเสียวหมี่เจียหยวนมากขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงเวลานี้เอง ฉินฮั่นชูได้นำโฆษณานิยายของตัวเองไปแปะไว้บนหน้าแรกของเว็บด้วย

ด้วยแรงส่งจากโฆษณานี้ ยอดสถิติต่างๆ ของนิยายฉินฮั่นชูจึงพุ่งทะยานขึ้นอีกระลอก

ผลงานของเขากลายเป็นนิยายเรื่องแรกที่มียอดเก็บเข้าชั้นเฉลี่ยทะลุหนึ่งหมื่นห้าพันเล่ม

ค่าต้นฉบับรายเดือนของฉินฮั่นชูยืนระยะได้อย่างมั่นคงที่ราวสี่หมื่นหยวน

นอกจากนี้ เว็บบอร์ดเจี้ยนตุ้นยังเปิดระบบอ่านแบบเสียเงินแล้วเช่นกัน

นิยายของเสินจีเริ่มเก็บเงินค่าอ่านแล้ว

ในเดือนแรกที่เปิดขาย นิยายของเสินจีมียอดเก็บเข้าชั้นเฉลี่ยทะลุห้าร้อยเล่ม

และนับตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป เสินจีไม่ได้กินแค่เงินประกันค่าต้นฉบับขั้นต่ำอีกต่อไป แต่เริ่มสร้างรายได้จากส่วนแบ่งยอดอ่านแบบเสียเงิน

เมื่อยอดคนเข้าชมเว็บไซต์เพิ่มสูงขึ้น บริษัทของฉินฮั่นชูจึงหลุดพ้นจากภาวะขาดทุนได้ในที่สุด

แม้จะยังไม่ถึงขั้นกอบโกยกำไรเป็นกอบเป็นกำ แต่ก็เริ่มหมุนเงินจนคุ้มทุนได้แล้ว!

ทว่าทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เว็บไซต์เคยถูกแฮกเกอร์โจมตี

โชคดีที่ฝีมือของเฉินตงกับหวังฉีจัดว่ายอดเยี่ยม จึงไม่เกิดความเสียหายร้ายแรงอะไรขึ้น

ส่วนเมื่อสามเดือนก่อน จินไห่ลู่กับถังซือเวยต่างก็ได้รับค่าต้นฉบับก้อนแรกในชีวิต

แม้นิยายของทั้งสองจะไม่ถึงกับดังเปรี้ยงปร้าง แต่ก็สร้างรายได้ให้เดือนละเกือบสองพันหยวน

พวกเธอเองก็ใจกว้างไม่เบา เจียดเงินรวมกันเดือนละหนึ่งพันหยวนให้พวกเฉินตงสามคนเป็นค่าน้ำพักน้ำแรง

แม้ตัวเลขจะไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ถือเป็นรายได้เสริมจากการรับจ็อบพิเศษ

หลังเทศกาลตรุษจีนผ่านพ้นไป ฉินฮั่นชูติดต่อโรงพยาบาลบำบัดสุราแห่งหนึ่งในเมืองเต่าเฉิงเอาไว้

ค่ารักษาพยาบาลเดือนละสี่พันหยวน!

ถึงจะแพงเอาเรื่อง แต่ฉินฮั่นชูก็ตัดสินใจส่งตัวฉินต้าหลงเข้าไปรักษา

ยิ่งปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป สุขภาพของฉินต้าหลงก็รังแต่จะทรุดโทรมลง

ชาติก่อนฉินต้าหลงเสียชีวิตตั้งแต่ยังอายุไม่ถึงห้าสิบปีด้วยซ้ำ

คืนนั้นเขาเมามายจนหกล้ม ท้ายทอยฟาดพื้นอย่างแรงจนแตก

ด้วยฤทธิ์เหล้าทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บ พอกลับถึงบ้านก็นอนหลับต่อ สุดท้ายเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไป

วันนี้ ฉินฮั่นชูพาเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบำบัดสุรามาที่บ้าน

เมื่อเห็นรถพยาบาล ชาวบ้านแถวนั้นก็พากันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มาทำอะไรกันเนี่ย"

"บนรถก็เขียนหราอยู่นั่นไง โรงพยาบาลบำบัดสุรา"

"จะส่งฉินต้าหลงไปโรงพยาบาลเหรอ หยางฟางไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ"

"นั่นสิ มีเงินขนาดนั้นคงเอาไปเล่นไพ่นกกระจอกหมดแล้วมั้ง"

จังหวะนั้นเอง หยางฟางเพิ่งเดินกลับมาจากข้างนอก

พอเห็นรถของโรงพยาบาลบำบัดสุรา หยางฟางก็ถึงกับยืนเอ๋อ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ" ตอนที่หยางฟางเดินมาถึงหน้าประตู เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลก็ช่วยกันหามฉินต้าหลงออกมาแล้ว

ฉินฮั่นชูจูงมือฉินเสี่ยวอวี๋เดินตามออกมาจากบ้าน พลางเอ่ยปาก "ผมจะส่งเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลบำบัดสุราครับ"

"แกเอาเงินมาจากไหน"

หยางฟางตกตะลึงจนตาค้าง

เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเงินก้อนนี้จะเป็นแม่ของถังซือเวยที่ให้ฉินฮั่นชูยืมมาอีก

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ ถ้าพ่อไปอยู่โรงพยาบาล แม่เองก็คงสบายใจขึ้นไม่ใช่เหรอ"

ขณะที่ฉินฮั่นชูพูดคุยกับหยางฟาง เจ้าหน้าที่ก็ช่วยกันหามตัวฉินต้าหลงขึ้นรถไปเรียบร้อยแล้ว

พอพูดจบ เขาก็จูงฉินเสี่ยวอวี๋ขึ้นรถของโรงพยาบาลตามไปทันที

"หยางฟางไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ เหรอเนี่ย"

"นี่ฮั่นชูควักเงินตัวเองส่งฉินต้าหลงไปเลิกเหล้าเหรอ"

"แล้วฮั่นชูไปเอาเงินมาจากไหนกันล่ะ นอกจากจะไม่แบมือขอค่าเทอมจากหยางฟางแล้ว ยังไปเช่าบ้านอยู่เอง เลี้ยงดูเสี่ยวอวี๋อีก ได้ยินว่าส่งเสี่ยวอวี๋ไปเข้าโรงเรียนประถมในเมืองด้วยซ้ำ"

"เห็นว่ายืมครูคนหนึ่งในตำบลมาไม่ใช่เหรอ"

"ฉันว่าไม่น่าใช่นะ ลำพังเงินเดือนครอบครัวครูจะไปมีสักเท่าไรเชียว ค่าเล่าเรียน ค่ากินอยู่ ค่าเช่าบ้านของฉินฮั่นชู รวมๆ แล้วไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ"

"ได้ยินมาว่าตอนฉินฮั่นชูเรียนมัธยมต้นก็เริ่มเขียนนิยายแล้วนี่ หรือว่าจะได้เงินจากการเขียนนิยายจริงๆ"

"เขียนนิยายจะได้เงินอะไรนักหนา ถ้าเขาเป็นนักเขียนใหญ่ขึ้นมาจริง ป่านนี้คงดังกระฉ่อนไปนานแล้ว"

"หรือว่าฮั่นชูจะไปเตะตาต้องใจเศรษฐีนีเข้าให้"

แม้ฉินฮั่นชูจะเคยออกรายการทีวี แต่สถานีนั้นก็เป็นช่องของมหานครเซี่ยงไฮ้

ในยุคนี้ ชนบทยังรับสัญญาณได้แค่ช่องท้องถิ่นของเมืองตัวเอง พวกเขาจึงไม่มีทางรู้เลยว่าฉินฮั่นชูเคยออกโทรทัศน์และขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์มาแล้ว

ที่มาของเงินในกระเป๋าฉินฮั่นชูจึงกลายเป็นเรื่องคาใจของชาวบ้านมาโดยตลอด

ด้วยเหตุนี้ แต่ละคนจึงคาดเดากันไปต่างๆ นานา

บ้างก็คิดว่าฉินฮั่นชูไปทำเรื่องผิดกฎหมาย บ้างก็ลือกันว่ามีหญิงรวยคอยเลี้ยงดูปูเสื่อ

หยางฟางยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ได้แต่มองตามหลัง "รถพยาบาล" ที่แล่นไกลออกไปเรื่อยๆ

ตอนนี้บ้านหลังนี้เหลือเพียงเธอคนเดียวแล้วจริงๆ

ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างถาโถมเข้าใส่จนจุกอก

ช่วงบ่ายวันนั้น ฉินฮั่นชูจัดการเรื่องทำเรื่องแอดมิตให้ฉินต้าหลงจนเสร็จสรรพ

หลังจากจ่ายค่ารักษาพยาบาลล่วงหน้าไปห้าเดือน เขาก็จูงมือฉินเสี่ยวอวี๋ออกจากโรงพยาบาลบำบัดสุรา

ระหว่างทางกลับเข้าตัวอำเภอ ฉินเสี่ยวอวี๋ถามขึ้นด้วยความกังวล "พี่ชาย หมอจะฉีดยาพ่อไหมคะ"

"ไม่หรอก แต่พ่อจะทรมานยิ่งกว่าโดนฉีดยาเสียอีก"

ในโรงพยาบาลบำบัดสุรา ย่อมไม่มีใครตามใจฉินต้าหลงเหมือนอยู่ที่บ้าน

สำหรับฉินต้าหลงแล้ว ที่นี่แทบไม่ต่างอะไรจากเรือนจำ

ตอนอยู่หมู่บ้าน เขายังพอเซ็นเหล้ามากินได้ แต่ในโรงพยาบาลนี้ ไม่มีทางมีใครหาเหล้าให้เขาดื่มเด็ดขาด

ต่อให้อาละวาดฟาดงวงฟาดงาก็ไร้ประโยชน์!

ถ้าขืนทำตัวมีปัญหา รับรองว่าจะต้องถูกขังเดี่ยว หรือไม่ก็ถูกจับมัดตรึงไว้กับเตียงคนไข้

แม้วิธีการจะดูเข้มงวดรุนแรงไปบ้าง แต่ขอเพียงตัดใจเลิกเหล้าได้ มันก็คุ้มค่าที่จะลอง

"ทำไมล่ะคะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ถามตาแป๋ว

"ถ้าหน้าร้อน พี่ไม่ยอมให้หนูกินไอติม หนูจะทรมานไหมล่ะ" ฉินฮั่นชูถามกลับ

เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ ทันควัน "ทรมานสิคะ"

"อารมณ์ประมาณนั้นแหละ"

ได้ยินอย่างนั้น ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ถอนหายใจยาว "เฮ้อ พ่อน่าสงสารจังเลย"

ท่าทางแก่แดดถอนหายใจของน้องสาวทำเอาฉินฮั่นชูหลุดขำออกมา

"อีกไม่กี่เดือนก็จะได้เข้าเรียนประถมแล้วนี่ เดี๋ยวอีกสองวันพี่จะพาไปซื้อกระเป๋านักเรียนสวยๆ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนะ" ฉินฮั่นชูเอ่ยยิ้มๆ

ฉินเสี่ยวอวี๋พยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น "อื้อ หนูขอกระเป๋าสีชมพูนะ!"

ขณะที่สองพี่น้องกำลังคุยกัน โทรศัพท์เสี่ยวหลิงทงของฉินฮั่นชูก็ดังขึ้น

พอกดรับสาย เสียงของหยางเฮ่อก็แว่วตามสายมา "บอสครับ เมื่อกี้มีคนชื่อกู้หย่งโทรมา บอกว่าอยากจะคุยธุระกับคุณครับ"

"กู้หย่งเหรอ ใครน่ะ" ฉินฮั่นชูถามอย่างแปลกใจ

"เขาบอกว่ามาจากเหอยีเทคโนโลยีอะไรนี่แหละครับ!" หยางเฮ่อตอบ

เหอยีเทคโนโลยี!

ชื่อกู้หย่งนั้น ฉินฮั่นชูไม่คุ้นหูเอาเสียเลย

แต่ถ้าพูดถึงเหอยีเทคโนโลยี เขาย่อมจำได้ขึ้นใจ

เหอยีเทคโนโลยีก็คือบริษัทแม่ของเว็บวิดีโอโยวคู่ไม่ใช่หรือไง

แม้เว็บวิดีโอโยวคู่ในอนาคตจะค่อยๆ ซบเซาลง แต่มันก็ยังคงเป็นเว็บไซต์วิดีโอระดับแนวหน้าของประเทศอยู่ดี

"ขอเบอร์ติดต่อเขามาให้ฉันหน่อย"

พอได้เบอร์ติดต่อของกู้หย่งจากหยางเฮ่อแล้ว ฉินฮั่นชูก็กดโทรกลับไปทันที

เมื่อสัญญาณเชื่อมต่อ เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็เอ่ยทักทายขึ้น "สวัสดีครับ สายจากใครครับ"

"สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าของเว็บเสียวหมี่เจียหยวน ได้ยินว่าคุณมีธุระจะคุยกับผมเหรอครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยเข้าประเด็น

"สวัสดีครับคุณฉิน พอดีผมอยากจะคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณสักหน่อยครับ" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

"ความร่วมมือเหรอครับ รบกวนช่วยพูดรายละเอียดหน่อยได้ไหมครับ" ฉินฮั่นชูเองก็คาดไม่ถึงว่าเหอยีเทคโนโลยีจะติดต่อมาหาเองถึงที่

"พอดีเว็บไซต์วิดีโอของพวกเรากำลังเตรียมตัวจะเปิดให้ทดสอบระบบ เลยอยากจะอาศัยเว็บเสียวหมี่เจียหยวนของคุณช่วยโปรโมตหน่อยครับ เรื่องค่าโฆษณาพวกเรามานั่งคุยตกลงกันได้เลย" กู้หย่งกล่าวอย่างเป็นกันเอง