บทที่ 550 คิดถึงแค่หน่วนหน่วน ไม่คิดถึงพ่อบ้างเหรอ

เพราะติดทำการบ้าน ในที่สุดฉินเสี่ยวอวี๋ก็ยอมส่งหน่วนหน่วนคืนให้ฉินฮั่นชูตอนหนึ่งทุ่ม

ฉินฮั่นชูอุ้มหน่วนหน่วนนั่งลงบนโซฟา มือข้างหนึ่งถือของเล่นที่มีเสียงกรุ๊งกริ๊งคอยเขย่าหยอกล้อลูกน้อย

"เล่นพอหรือยังคะคุณพ่อ ลูกสาวถึงเวลากินนมแล้วนะ" ถังซือเวยมองนาฬิกาแล้วเอ่ยยิ้มๆ