ตอนที่ 1273 วาจาย่อมดีงาม

ทั้งสามคนเริ่มออกเดินทางอย่างยากลำบากอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีทางให้เดินเลยแม้แต่น้อย เวินหมิ่นเองก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้ ทั้งสามจึงทำได้เพียงอาศัยแผนที่แบบคร่าว ๆ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ภูมิประเทศแถบนี้ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้า แม้แต่เวลากลางวันก็ยังแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยกิ่งไม้ใบไม้ที่ร่วงหล่นทับถมกันมานานหลายร้อยปี ย่ำลงไปแล้วนุ่มยวบ ยังดีที่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ทำให้พวกวัชพืชไม่ได้ขึ้นรกชัฏเท่าใดนัก