ตอนที่ 154 ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ

ตอนที่ผู้เฒ่าซุนมาถึงก็เกือบสองทุ่มแล้ว เขาไม่ได้เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว แต่เดินมานั่งแถวหน้าเพื่อชมการแสดง บนเวทีเวลานี้มีเด็กอายุเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกำลังเป่าขลุ่ยน้ำเต้า เพลงที่บรรเลงคือ "ไผ่หางหงส์ใต้แสงจันทร์" ซึ่งเป็นเพลงขลุ่ยน้ำเต้าที่โด่งดังที่สุด ท่วงทำนองไพเราะสง่างาม อ่อนช้อยลื่นไหล ผู้เฒ่าฟังเสียงดนตรีอันก้องกังวานพลางโยกศีรษะเป็นจังหวะ นิ้วเคาะพนักพิงโซฟาเบา ๆ ดูเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างยิ่ง

เจิงหนิงกับฉู่เทียนเสียงคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ส่วนอาเจิ้นนั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง

ดูเหมือนผู้เฒ่าจะชื่นชมการแสดงของเด็กคนนี้มาก เขาหันกลับมาพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า