ตอนที่ 167 พนันนิดหน่อยพอเพลินใจ

ตลาดโต้รุ่งของอิ๋งเจียงตั้งอยู่สองฝั่งปากซอยถนนซิ่งฝูหนึ่ง พ้นจากถนนซิ่งฝูหนึ่งไปก็เป็นถนนสายหลัก ทว่ายามนี้สองข้างทางกลับเต็มไปด้วยแผงลอย ส่งผลกระทบต่อการจราจรอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็ดูคึกคักมีชีวิตชีวา รถราและผู้คนสัญจรขวักไขว่ไม่ขาดสาย

พ่อค้าแม่ค้าแต่ละแผงต่างนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ด้านหน้าปูด้วยผ้าขาวหรือแผ่นพลาสติกขนาดราวหนึ่งตารางเมตร บนนั้นวางหินดิบเอาไว้ ลูกค้าเดินไปมาขวักไขว่ พอเห็นก้อนที่เข้าตาก็จะนั่งยองๆ ลงส่องดูอย่างละเอียด แล้วต่อรองราคากับเจ้าของแผง

พวกฉู่เทียนเสียงทั้งสามคนเดินทอดน่องไปตามฝูงชนอย่างสบายอารมณ์ หินก้อนใหญ่มีน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นหินก้อนเล็กน้ำหนักไม่ถึงหนึ่งกิโลกรัม ฉู่เทียนเสียงหยิบขึ้นมาดูสุ่มๆ สองสามก้อน หน้าตาก็ไม่เลวทีเดียว เขาหันไปพูดกับเฉินเจิ้งเซิงว่า "อาเฉิน ลองดูเอาเองเลยครับ ถ้าชอบก็ซื้อสักสองก้อนไปผ่าเล่นดู มันไม่ใหญ่ ซื้อกลับไปก็เอาไปทำอะไรไม่ได้มากหรอก"