บทที่ 420 มิเช่นนั้นก็บังอาจเกินไปหน่อยแล้ว

ณ ลานกว้างภายในโรงเตี๊ยมเมืองหลวง

เจียงต๋าให้พวกโจวอิ๋งชิวถอยออกไป ก่อนจะหันไปมองสตรีที่กำลังหมดสติผู้นั้น เธอสวมชุดคลุมยาวสีขาวดุจจันทร์กระจ่าง ใบหน้าเย็นชาแต่งแต้มด้วยความงดงามล้ำเลิศ บนหน้าผากมีจุดแดงเล็กๆ แลดูคล้ายดวงดาวและจันทรา สัญลักษณ์ดวงดาวและจันทรานั้นราวกับมีมนต์สะกด คนทั่วไปหากได้มองเพียงแวบเดียว จิตใจก็อาจถูกดึงดูดไปได้โดยง่าย

ยามนี้พลังทั่วร่างของเธอถูกสะกดไว้ และอยู่ในสภาวะหมดสติ