ตอนที่ 107 เอาไม่อยู่หรอก

พอหลี่ซื่อหมินเอ่ยถึงพวกตระกูลใหญ่ก็ทอดถอนใจออกมา แม้พ่อค้าในยุคราชวงศ์ถังจะมีสถานะต่ำต้อย ทว่าในฐานะจักรพรรดิ หลี่ซื่อหมินย่อมตระหนักดีถึงคุณประโยชน์ของพ่อค้าที่มีต่อใต้หล้า หากไร้ซึ่งพ่อค้า สินค้าย่อมไม่อาจหมุนเวียนถ่ายเท

แน่นอนว่าในท้องพระโรงย่อมไม่มีการยกเรื่องสถานะของพ่อค้าขึ้นมาถกเถียง ปราชญ์ กสิกร ช่างฝีมือ วานิช เรื่องนี้มีข้อยุติมาแต่โบราณ และหลี่ซื่อหมินก็ไม่คิดจะล้มล้างมัน

เพียงแต่ยามนี้พวกตระกูลใหญ่ควบคุมพ่อค้าไว้มากมายถึงเพียงนี้ ย่อมเท่ากับกุมความมั่งคั่งมหาศาลไว้ในมือ เรื่องนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง การที่พวกเขาทำเช่นนี้ เท่ากับบีบให้หนทางทำกินของราษฎรตาดำๆ ทั่วหล้ายิ่งตีบตันลงไปอีก