ตอนที่ 126 หลี่เฉิงกานผู้ตื่นตะลึง

หวังเชินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่เฉิงกานก็ลุกพรวดขึ้นมา จ้องเขม็งไปยังหวังเชินด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำเอาหวังเชินตกใจจนตัวแข็งทื่อ

"ฝ่าพระบาท พวกเรามิได้ล่วงเกินองค์หญิงฉางเล่อพ่ะย่ะค่ะ เรื่องเป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้พวกเรามีเรื่องเข้าใจผิดกับเหวยฮ่าวอยู่บ้าง ทั้งยังไม่รู้ว่าเหวยฮ่าวทำงานให้แก่ราชวงศ์ ฝ่าพระบาทเองก็ทรงทราบว่ายามนี้เหวยฮ่าวยังคงอยู่ในคุก องค์หญิงฉางเล่อจึงทรงกริ้วยิ่งนัก ถึงได้สั่งตัดเครื่องเคลือบของตระกูลพวกเรา พวกเรามิได้ล่วงเกินองค์หญิงฉางเล่อจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" ชุยสยงไข่รีบลุกขึ้นยืนตาม พร้อมกับอธิบายแก่หลี่เฉิงกาน

"ไม่มีก็ดีแล้ว หากล่วงเกินลี่จื้อของข้า ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!" หลี่เฉิงกานจ้องมองพวกเขาพลางเอ่ยเตือน

หลี่เฉิงกานเองก็รักและตามใจน้องสาวผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง ตั้งแต่เล็กจนโต น้องสาวช่วยเขาไว้ไม่น้อย โดยเฉพาะเวลาที่จะถูกลงทัณฑ์ หากมีหลี่ลี่จื้ออยู่ด้วย หลี่ซื่อหมินก็มักจะลงมือเบาลงไม่กี่ที ยิ่งถ้าหลี่ลี่จื้ออยู่ด้วยตั้งแต่แรก ตนก็แทบจะไม่ต้องโดนตีเลย ที่สำคัญคือเวลาที่เขาไม่มีเงินใช้ ก็มักจะแอบไปขอแบ่งจากน้องสาวอยู่เสมอ หลี่ลี่จื้อเก็บออมเงินเก่งยิ่งนัก

"พ่ะย่ะค่ะ พ่ะย่ะค่ะ ย่อมไม่กล้าอย่างเด็ดขาด เพียงแต่หวังว่าฝ่าพระบาทจะทรงช่วยกล่าวคำดีๆ ต่อหน้าองค์หญิงฉางเล่อให้สักสองสามประโยค ทางด้านเหวยฮ่าวพวกเราก็จะไปขอขมาด้วยตนเอง ทางด้านองค์หญิงฉางเล่อพวกเราก็ต้องไปเช่นกัน ทว่ายังคงหวังให้องค์หญิงฉางเล่อประทานโอกาสแก่พวกเราสักครา" ชุยสยงไข่เอ่ยกับหลี่เฉิงกานอย่างระมัดระวัง คนผู้นี้ก็เป็นอีกคนที่ล่วงเกินมิได้เช่นกัน