ตอนที่ 138 รื้อเรือน

เหวยฟู่หรงให้ความสำคัญกับเรื่องการเข้าวังหลวงเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทมาก่อน แต่ฟังจากน้ำเสียงของบุตรชายแล้ว ฝ่าบาทปฏิบัติต่อเหวยฮ่าวค่อนข้างดีทีเดียว มิเช่นนั้นคงไม่ยกองค์หญิงใหญ่สายตรงหมั้นหมายให้แก่เหวยฮ่าว

ในใจก็พลางคิดว่า ขอเพียงเรื่องนี้ตกลงกันได้อย่างเด็ดขาด เรื่องของบุตรชายคนเล็กก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป

ยามเที่ยง เหวยฮ่าวกับหลี่ลี่จื้อกลับมากินข้าว นางหวังก็คอยคีบกับข้าวใส่ชามของหลี่ลี่จื้อไม่หยุด หวังให้นางกินได้มากขึ้นอีกสักนิด บรรดาฮูหยินรองคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน คนในบ้านของเหวยฮ่าวมีน้อย อีกทั้งฮูหยินรองเหล่านั้นก็ไม่เหมือนกับจวนอื่น ๆ ที่ว่างเป็นต้องชิงดีชิงเด่นกันภายใน

ในจวนเหวยไม่มีสถานการณ์เช่นนั้น เหวยฮ่าวเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของพวกเขา วันหน้าพวกเขาย่อมต้องพึ่งพาเหวยฮ่าวในการเลี้ยงดูยามแก่ชรา เหมือนเช่นเหวยฟู่หรงในยามนี้ ที่เรือนอีกหลังในเมืองฝั่งตะวันตก บรรดาฮูหยินรองของเหวยฟู่หรงต่างก็พักอาศัยอยู่ที่นั่น

ทว่าเหวยฮ่าวยังไม่เคยไป แต่เหวยฟู่หรงกับนางหวังจะแวะเวียนไปทุกสามวันห้าวัน เดิมทีพวกเขาอยากให้บรรดาฮูหยินรองมาพักที่จวนใหญ่ ทว่าพวกนางไม่ยอมมา ประการหนึ่งคือเดิมทีจวนเหวยก็ไม่ได้กว้างขวาง คนมากมายปานนี้ย่อมอยู่กันไม่ไหว อีกประการหนึ่งพวกนางก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจให้แก่เหวยฟู่หรง จึงย้ายไปอยู่ที่เรือนด้านนอก