ตอนที่ 149 กัดฟันยอมรับเคราะห์

หลี่ซื่อหมินประทับอยู่ในห้องทรงอักษร พลางเอ่ยปากว่าจะสนับสนุนให้เหวยฮ่าวจัดพิมพ์ตำรา ฝางเสวียนหลิงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นพ้อง

"หลายปีมานี้ตระกูลใหญ่กำเริบเสิบสานเกินไปจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้พ่อค้าวาณิชยังมีน้อยกว่ายุคราชวงศ์ก่อนเสียอีก พ่อค้าส่วนใหญ่ล้วนถูกตระกูลใหญ่ควบคุมไว้ แม้สถานะของพ่อค้าจะต่ำต้อย ทว่าหากขาดพ่อค้าไปย่อมไม่ได้ พวกบัณฑิตจากตระกูลใหญ่เหล่านั้นปากก็ก่นด่าดูแคลนพ่อค้า แต่แท้จริงกลับคิดรวบรวมพ่อค้าทั้งหมดไว้ใต้ปีก ก็เพราะเล็งเห็นว่าพ่อค้าหาเงินได้มิใช่หรือ" ฝางเสวียนหลิงมองหลี่ซื่อหมินแล้วเอ่ยขึ้น

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่หลี่ซื่อหมินกังวลอยู่เช่นกัน

ในหมู่ขุนนาง มีลูกหลานตระกูลใหญ่อยู่มากมาย ซ้ำเงินทองก็ยังถูกพวกนั้นควบคุมไว้ หากวันใดตนไม่อยู่แล้ว โอรสของตนจะยังควบคุมตระกูลใหญ่เหล่านั้นได้อยู่อีกหรือ หรือจะต้องซ้ำรอยราชวงศ์สุยที่ผลัดแผ่นดินไม่กี่ชั่วคนก็ถูกโค่นล้ม ตนไม่มีทางยอมเด็ดขาด

"ฝ่าบาท ยามนี้จำต้องเน้นส่งเสริมลูกหลานตระกูลเล็ก จะปล่อยให้ลูกหลานตระกูลใหญ่กุมอำนาจทุกด้านในราชสำนักต่อไปไม่ได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ฝางเสวียนหลิงเอ่ยกับหลี่ซื่อหมินต่อ