ตอนที่ 155 จัดการเรียบร้อย

มื้อนี้กินกันรวดเร็วมาก ช่วงท้ายมีเพียงเหวยฮ่าวที่นั่งแทะนกพิราบย่างอยู่คนเดียว ท่าทางเอร็ดอร่อยจนคนมองพากันอิจฉา แต่ในใจกลับปวดใจยิ่งกว่า เพราะเงินตั้งมากมายขนาดนั้น

"เหวยฮ่าว วันข้างหน้าพวกเราควรไปมาหาสู่กันให้บ่อยขึ้น เจ้าเองก็เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ จะไปเข้าข้างฝ่าบาทไม่ได้นะ" ชุยเสียนรู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ต้องผูกสัมพันธ์เอาไว้ก่อน ใครจะรู้ว่าวันหน้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก คนตรงหน้านี้เงินทองก็มีกล้นเหลือ หากต้องการอำนาจหลี่ซื่อหมินย่อมประทานให้อย่างแน่นอน

มิเช่นนั้นช่วงที่ผ่านมาหลี่ซื่อหมินคงไม่ยื้อเรื่องไว้นานถึงเพียงนี้ หากไม่ใช่เพราะเห็นความสำคัญของเหวยฮ่าว ป่านนี้คงริบบรรดาศักดิ์ไปนานแล้ว อีกทั้งพวกเขายังรู้ดีว่า เหวยฮ่าวเรียกหลี่ซื่อหมินว่าพ่อตา หาได้เรียกฝ่าบาทเหมือนราชบุตรเขยคนอื่นไม่

"อืม พูดก็พูดเถอะ แต่ข้าไม่ชอบวิธีการทำงานของพวกท่านเอาเสียเลย ความจริงพวกท่านกำลังหาที่ตายกันเอง ต่อให้ไม่มีข้า ตระกูลใหญ่ก็คงประคองตัวอยู่ได้อีกไม่กี่ปี อาจจะสามสิบห้าสิบปี หรือร้อยสองร้อยปี แต่เบื้องหน้าย่อมมีหายนะครั้งใหญ่รอพวกท่านอยู่แน่นอน" เหวยฮ่าวแทะนกพิราบย่างพลางกล่าวกับพวกเขา

"ไฉนจึงกล่าวเช่นนั้น" ชุยเสียนมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม