ตอนที่ 158 ความกระหยิ่มใจของหลี่ซื่อหมิน

เดิมทีหลี่ซื่อหมินยังคงตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าตระกูลเหล่านั้นจะพากันมาจนหมด ซ้ำพอเห็นพระองค์แล้วยังลุกขึ้นยืนต้อนรับอีก ยามนี้ในพระทัยจึงเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหยิ่มใจ ในที่สุดพระองค์ก็เป็นฝ่ายชนะ พระองค์ยังมิทันได้ออกโรงด้วยซ้ำ ลูกเขยของพระองค์ก็ช่วยคว้าชัยในกระดานนี้มาให้แล้ว

ทว่าหลี่ไท่กลับเอ่ยขึ้นข้างพระวรกายว่าเหวยฮ่าวเรียกตนว่าเจ้าอ้วนป้อม หลี่ลี่จื้อที่อยู่ด้านหลังได้ยินเข้าก็ถลึงตาใส่เขาทันควัน ถึงกับกล้าฟ้องเสด็จพ่อเรื่องพี่เขยเชียวรึ?

"เรียกเจ้าว่าเจ้าอ้วนป้อมแล้วมันอย่างไร เจ้าดูตัวเองสิ อ้วนจนเป็นสภาพใดแล้ว?" ยังมิทันที่หลี่ซื่อหมินจะตรัส จ่างซุนฮองเฮาก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"เสด็จแม่ เขาไม่เคารพลูก ลูกเป็นถึงชินอ๋อง เขากลับเรียกข้าว่าเจ้าอ้วนป้อม" หลี่ไท่รู้สึกน้อยอกน้อยใจยิ่งนัก ไฉนเสด็จแม่จึงเข้าข้างอีกฝ่ายเล่า

"เขาเป็นพี่เขยของเจ้า พี่เขยเรียกเจ้าว่าเจ้าอ้วนป้อมแล้วจะเป็นไรไป? เจ้าเป็นชินอ๋อง พี่สาวของเจ้าก็เทียบเท่าชินอ๋องเช่นกัน!" จ่างซุนฮองเฮาจ้องมองหลี่ไท่พลางเอ่ยต่อจากด้านหลัง หลี่ไท่ได้แต่ทำปากยื่น รู้สึกหม่นหมองยิ่งนัก