ตอนที่ 162 กลิ่นเหม็นหึ่งคลุ้งฟ้า

หลี่ซื่อหมินบอกว่าจะพระราชทานที่ดินสร้างบ้านให้เหวยฮ่าว หากนับรวมทั้งหมดก็กว่าสามร้อยหมู่ แถมยังมีทะเลสาบอีกหนึ่งแห่ง เหวยฮ่าวได้ยินเช่นนั้นย่อมดีใจเป็นธรรมดา

"ตกลง พ่อตา เอาตามนี้เลย ท่านวางใจได้ ข้าไม่สร้างเรือนข้างในหรอก แค่จะตัดถนนสักสองสามสาย ว่างๆ ก็ไปนั่งตกปลาเล่นริมทะเลสาบอะไรทำนองนั้น!" เหวยฮ่าวมองหลี่ซื่อหมินด้วยความดีใจพลางเอ่ยขึ้น

"อืม ดี อีกสองวันนี้พระราชโองการก็จะลงไป แต่ก็ยังเป็นคำเดิม เรือนห้ามสร้างสูงเกินไป หากสูงเกินไปจนโดนคนพวกนั้นยื่นฎีกาถอดถอนขึ้นมา ถึงตอนนั้นอย่ามาว่าพ่อตาจะสั่งรื้อเรือนของเจ้าก็แล้วกัน!" หลี่ซื่อหมินจ้องมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยเตือน

"ได้เลย ท่านวางใจเถอะ รับรองว่าไม่เกินความสูงที่กำหนดไว้แน่!" เหวยฮ่าวรับปากอย่างเบิกบานใจ

"อืม เงินมากมายขนาดนี้พวกตระกูลใหญ่ยอมจ่ายให้เจ้า เจ้าเด็กนี่คงงัดไม้ตายเด็ดออกมาใช้จริงๆ สินะ ตอนที่เจ้าข่มขู่พวกนั้น พวกมันมีสีหน้าอย่างไรบ้าง? เล่าให้พ่อตาฟังซิ" หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วเอ่ยถามขึ้นมา