ตอนที่ 236 ให้พวกเจ้าจำจนวันตาย

สิ้นเสียงเหวยฮ่าว ผู้คนในห้องโถงต่างพากันมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ส่วนเหวยฮ่าวยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม

"ฮ่าวเอ๋อร์ จะทำเช่นนี้ไม่ได้นะ!" หวังฝูเกินมองเหวยฮ่าวด้วยความร้อนใจพลางกล่าว

"โธ่ ท่านตา ลองคิดดูสิว่าคนพรรค์นี้จะเก็บไว้ทำไม จะเลี้ยงไว้เพื่ออะไร ท่านวางใจเถิด ฆ่าพวกมันทิ้งแล้ว ข้าจะพาท่านไปยังเมืองหลวง ให้ไปอยู่ที่บ้านข้า พ่อกับแม่ข้ากตัญญูต่อท่านแน่ ส่วนพวกมันน่ะ ท่านอย่าได้ไปหวังพึ่งเลย อาหารการกินที่แม่ข้าส่งมาให้พวกท่าน ให้ตายเถอะ ป่านนี้พวกท่านคงยังไม่ได้ลิ้มรสเลยกระมัง ก็โดนพวกนางขนกลับไปให้บ้านเดิมหมดแล้ว นี่มันรังแกกันชัด ๆ ใช่หรือไม่ ทำกับท่านตาของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!" เหวยฮ่าวนั่งอยู่ตรงนั้นพลางแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

ส่วนภรรยาของหวังเจิ้นโฮ่ว ยามนี้กลับทุบตีสามีพลางร้องโวยวาย "ข้าทนอยู่กับเจ้ามาตั้งกี่ปี แค่เอาของกลับบ้านเดิมนิดหน่อย ยังต้องมาโดนคนนินทาว่าร้าย เจ้าคนไม่ได้ความ ข้าจะทนอยู่กับเจ้าไปทำไมกัน โธ่เอ๋ย ข้าตาบอดแท้ ๆ พ่อแม่ผลักข้าลงกองไฟชัด ๆ!"

พลางทิ้งตัวลงไปนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น