ตอนที่ 267 ช่างหัวใครสิ

เหวยฟู่หรงเมื่อรู้ว่าอีกสองวันเหวยฮ่าวก็ต้องออกเดินทางแล้ว จึงเดินมาคุยกับเหวยฮ่าว เขาไม่ได้หวังสิ่งอื่นใดจากเหวยฮ่าว ขอเพียงเหวยฮ่าวปลอดภัยก็พอ ตนเองมีลูกชายโทนเพียงคนเดียว ยามนี้ที่บ้านมีทุกสิ่งเพียบพร้อม อยากได้สิ่งใดก็มีสิ่งนั้น

ขาดเพียงอย่างเดียวคือยังไม่มีหลาน ทว่ายามนี้เหวยฮ่าวยังไม่ได้แต่งงาน หากแต่งงานแล้ว เหวยฟู่หรงเชื่อว่าอย่างไรก็ต้องมี เหวยฟู่หรงยกถ้วยชาขึ้นมา จิบไปหนึ่งคำ

"ถุย ตัวบัดซบอะไรเนี่ย เจ้าลูกตัวแสบ!" เหวยฟู่หรงด่าใส่เหวยฮ่าว ทว่าเพิ่งจะด่าจบ ในปากกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสดชื่นระลอกหนึ่ง จึงจิบเข้าไปอีกคำ จากนั้นก็จ๊อบแจ๊บปากดู แล้วจิบอีกคำหนึ่ง

"อืม ก็ไม่เลวนี่ มีกลิ่นหอมสดชื่นด้วย แถมตอนเริ่มดื่มทีแรกรู้สึกขม แต่พอดื่มหมดแล้ว ในปากกลับรู้สึกหวานขึ้นมา" เหวยฟู่หรงมองเหวยฮ่าวแล้วเอ่ยถาม

"สะดวกกว่าชาต้มของท่านพ่อใช่ไหมล่ะขอรับ ทั้งยังอร่อยกว่าด้วย ถึงหน้าหนาวหากมีชาเขียวแบบนี้จะสบายเพียงใด ไม่ต้องทนให้ในปากมีแต่กลิ่นคาวสาบ กินเนื้อทุกวัน ในปากมันอึดอัดทรมานนะขอรับ" เหวยฮ่าวกล่าวพลางยิ้มให้เหวยฟู่หรง