ตอนที่ 286 แรงสนับสนุนของจ่างซุนฮองเฮา

พอจ่างซุนฮองเฮาตรัสว่าจะซ่อมแซมพระราชวัง หลี่ซื่อหมินได้ยินก็ทรงทราบจุดประสงค์ของพระนางทันที ย่อมไม่พ้นอยากออกหน้าหนุนหลังเหวยฮ่าว ทว่าก็สมควรซ่อมแซมจริง ๆ อีกทั้งพวกขุนนางยื่นฎีกาถอดถอนเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นการหยามเกียรติเหวยฮ่าวอยู่บ้างจริง ๆ จึงทรงพยักพระพักตร์แล้วตรัสว่า "ได้ ๆ บูรณะเถิด ก็ถึงเวลาบูรณะซ่อมแซมเสียที ไม่ได้ซ่อมมาหลายปีแล้ว สมควรซ่อมแซมอยู่เหมือนกัน!"

"เพคะ อีกประการหนึ่ง จวนองค์หญิงของลี่จื้อ มีหลายส่วนที่สร้างด้วยอิฐดิน ยามนี้จวนของเหวยฮ่าวล้วนใช้อิฐเขียว จวนของลี่จื้อจะซอมซ่อเกินไปมิได้ หม่อมฉันเห็นว่าควรเปลี่ยนเป็นอิฐเขียวเสียให้หมด ฝ่าบาททรงเห็นว่าอย่างไรเพคะ" จ่างซุนฮองเฮาตรัสต่อ

หลี่ซื่อหมินทรงพยักพระพักตร์เห็นพ้องต่อ ย่อมเป็นเช่นนั้นจริง แต่เดิมไม่มีอิฐเขียวมากเพียงนั้นจึงต้องใช้อิฐดิน ตอนนี้มีอิฐเขียวแล้วก็ไม่ควรใช้อิฐดินอีก มิเช่นนั้นเหวยฮ่าวคงได้ว่าพระองค์ตระหนี่ถี่เหนียวเป็นแน่ ข้อนี้สำคัญยิ่งนัก

"อืม เปลี่ยนเป็นอิฐเขียวให้หมด ยังดีที่ตอนนี้ยังไม่ได้ตกแต่ง หากตกแต่งไปแล้วคงแก้ยาก เราจะเรียกขุนนางกระทรวงโยธาธิการมาสั่งให้รื้อทำใหม่!"

"นอกจากนี้ หม่อมฉันยังมีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง คือพวกเขารังเกียจมิใช่หรือว่าเหวยฮ่าวสร้างโรงหลอมเหล็กแล้วผลาญเงินมากเกินไป ยามนี้เพิ่งใช้ไปเพียงแสนเก้าหมื่นก้วน และราชวงศ์เราออกเงินไปแล้วหนึ่งแสนก้วน หม่อมฉันจึงเห็นว่า ให้ราชวงศ์เราออกเงินเพิ่มอีกหนึ่งแสนก้วน โรงหลอมเหล็กแห่งนี้จะได้ตกเป็นของราชวงศ์เราไปเลย