ตอนที่ 290 เยี่ยนกั๋วกง

ระหว่างทาง หลี่ซื่อหมินคุยเรื่องโรงหลอมเหล็กกับเหวยฮ่าว ตอนนี้พอจะเคาะตัวคนได้แล้วว่าให้ฝางอี้จื๋อเป็นผู้รับผิดชอบ ทว่าเกี่ยวกับโรงหลอมเหล็กนั้น หลี่ซื่อหมินยังใคร่ครวญอยู่อีกหลายเรื่อง

โรงหลอมเหล็กแห่งนี้ มิใช่แค่เรื่องทำเงินอันเรียบง่าย เงินทองความจริงมิใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือต้องมีเหล็กป้อนให้กระทรวงโยธาธิการและกระทรวงกลาโหมอย่างเพียงพอ ทั้งยังต้องป้อนให้แก่ราษฎรด้วย เมื่อราษฎรมีเหล็ก ก็ย่อมทำเครื่องมือการเกษตรได้ เพิ่มผลผลิตพืชผลโดยรวมได้ นี่ต่างหากคือหัวใจสำคัญ

"อืม ตอนนี้ยังไม่ได้ ไม่อาจปล่อยออกไปพรวดพราด ยังคงต้องค่อยเป็นค่อยไป เหล่านั้นจะขายไม่ออกก็ไม่เป็นไร ราชสำนักยังจำเป็นต้องเก็บสำรองไว้ส่วนหนึ่ง อย่างไรเสีย เมื่อก่อนต้าถังของเราผลผลิตต่ำเตี้ยเพียงนั้น ตอนนี้ผลผลิตพุ่งขึ้นมาแล้ว ยุทโธปกรณ์ที่เคยขาดแคลนจำนวนมากจึงต้องรีบเติมเต็มให้ครบ แค่ปีนี้ ทางกระทรวงกลาโหมก็น่าจะต้องใช้เหล็กเกินหนึ่งล้านชั่ง ยุทโธปกรณ์มากมายล้วนต้องเปลี่ยนใหม่!" หลี่ซื่อหมินไพล่มือไว้ด้านหลัง เอ่ยกับเหวยฮ่าว

"มีพ่ะย่ะค่ะ ประเดี๋ยวก็มีแล้ว แต่ว่าเสด็จพ่อ ลูกทำเหล็กเส้นออกมาให้ท่านแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าสิ่งนี้ บัดนี้ท่านอย่าเพิ่งมองว่าไร้ประโยชน์ รอวันหน้าท่านก็ทรงทราบเอง คาดว่าสร้างเตาหลอมแบบนี้เพิ่มอีกสิบเตาก็ยังไม่พอ ภายหน้ามีที่ที่ต้องใช้เหล็กเส้นอีกมากนัก หากใช้ควบคู่กับปูนซีเมนต์นะเสด็จพ่อ ถ้าจะซ่อมกำแพงหมื่นลี้ ก็มิต้องใช้หินก้อนใหญ่อีกต่อไปแล้ว!" เหวยฮ่าวเดินพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อหมินพลาง

"ปูนซีเมนต์ที่เจ้าว่า รวมทั้งเหล็กเส้นในตอนนี้ ร้ายกาจปานนั้นเชียวหรือ" หลี่ซื่อหมินได้ยินเข้าก็หยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับมามองเหวยฮ่าว